Het zit Rogier Veenstra dit jaar niet mee. De 22-jarige linksbuiten keerde deze zomer terug in Breda na verhuurd te zijn aan Excelsior en Haarlem. Veenstra kreeg bij zijn terugkomst twee opties. Of opnieuw verhuurd worden, er was te veel concurrentie op de linksbuiten positie, of het als linksback proberen.

Veenstra kiest voor de tweede optie en na het trainingskamp in Zeeland speelt hij met Jong NAC mee in de wedstrijd tegen rkc. Tijdens die wedstrijd had hij al wat last van zijn rug, maar de problemen beginnen pas echt de dag erna. “Toen ik de volgende ochtend wakker werd, had ik last van mijn rug en een trekkend gevoel in mijn rechterbeen. Ik had moeite om mijn sokken en schoenen aan te krijgen. Ik stapte in de auto naar Breda, maar had zóveel pijn. De fysiotherapeut van NAC zag ook dat ik heel veel last had. Train toch maar mee, zei hij, en kijk maar hoe ver je komt. In eerste instantie leek het ook niets ernstigs. Het werd wel met de dag erger, dat zagen de mensen bij NAC ook. Ik trainde apart van de groep, maar kon op een gegeven moment niet eens meer normaal dribbelen. En als de fysio oefeningen met me deed op de massagetafel, schoot ik omhoog van de pijn.”

Een mri-scan geeft duidelijkheid. Er wordt een kleine hernia geconstateerd. Veenstra krijgt een ontstekingremmende injectie toegediend en na een week rust is hij weer voorzichtig met de groep mee gaan trainen. Toch komt de pijn snel weer terug en wordt alleen maar erger. “Ik werd er ’s nachts wakker van en kon me niet eens fatsoenlijk aankleden. Ik zat echt zwetend van de pijn in de auto. Voetballen ging op zich nog wel, het leek wel of alles dan een beetje los kwam. Maar als ik daarna 3 minuten op een stoel zat, kon ik niks meer doen.”

Veenstra vraagt een nieuwe mri-scan aan bij een neuroloog die niets met NAC te maken heeft. De neuroloog constateert dat een operatie de enige oplossing is en Veenstra gaat op vrijdag 13 november onder het mes. De operatie, die eigenlijk maar 3 kwartier zou duren, duurt uiteindelijk 2 uur en was zwaarder dan verwacht. “Toen ik wakker werd had ik een vreemd, tintelend gevoel in mijn benen en billen. In mijn rug zag het er heel onrustig uit, vertelde de arts, met ontstekingen en zenuwen die klem zaten. De hernia hadden ze nauwelijks weg kunnen halen. Ik heb het gevoel dat het tijdens die operatie niet helemaal gegaan is zoals de bedoeling was.”

Een dag later moet Veenstra een stukje lopen van de dokter. Een zware opgave. “Toen ik eenmaal achter zo’n rollator stond, werd ik voor de eerste keer emotioneel. Ik moest huilen want mijn benen deden het niet meer. Toen besefte ik dat het serieuzer was dan een breuk of spierscheuring. Als ik omhoog kwam in mijn bed had ik ook last van hoofdpijn. En mijn bed was helemaal nat. Dat bleek door de lekkende wond te komen. Ze dachten dat het hersenvocht was, bij een ruggenprik komt dat wel vaker voor. Dat kan alleen gevaarlijk zijn als je met hoofdpijn door blijft lopen. Dan kan het chronisch worden. Ik moest daarom plat.”

Na drie weken mag Veenstra eindelijk naar huis. Maar voordat hij naar huis mag, krijgt hij nog een gipskorset. “Dat moest staand gebeuren, maar ik had net een paar weken alleen maar gelegen. Ik kreeg het warm en benauwd. Het duurde drie, vier dagen voordat ik 8 minuten kon staan.” Het korset, dat van net boven zijn rechterknie tot zijn borst zit, mag er twee dagen voor kerst af.

Vanuit NAC hoort Veenstra al die tijd vrij weinig. Ondanks dat Veenstra aan zijn 10e seizoen bezig is in Breda, lijkt men hem al snel vergeten te zijn. Verschillende spelers zoals Edwin de Graaf, Martijn Reuser, Kurt Elshot en Rob Penders laten wel iets horen, maar van trainer Robert Maaskant verneemt hij, op één bericht op zijn voicemail na, helemaal niets. “Ongelofelijk vind ik dat. Het moet toch niet uitmaken of je Cristiano Ronaldo of Rogier Veenstra heet? Hij heeft in de krant ook een keer gezegd dat ik te lang heb doorgevoetbald. Dat is onzin, want ik heb altijd netjes naar de medische staf geluisterd en gedaan wat volgens hen het beste was. Zo’n opmerking vind ik laag bij de grond.”

“Twee weken geleden ben ik weer eens naar de club gegaan. Ik kwam Maaskant tegen en hij zei: hé, ik hoorde dat het gips eraf was. Ja, sinds een paar dagen, heb ik gezegd. Dat was dus al twee maanden eerder gebeurd, maar je denkt toch niet dat ik serieus op zo’n opmerking in ga. Van trainers waar ik in de jeugd zes jaar mee heb samengewerkt heb ik ook niets gehoord. Dat valt vies tegen.”

Samen met Anton Engels werkt Veenstra nu elke dag aan zijn herstel. “Nu kan ik weer redelijk fatsoenlijk zitten, een stukje lopen gaat ook steeds beter. Mijn evenwicht is nog heel slecht en ik kan nog niet op mijn tenen staan. Met de oefeningen van Anton heb ik soms de grootste moeite. De moed zakt me soms wel eens in de schoenen, want de simpelste dingen kosten heel veel energie. Als ik twee minuten op een trampoline sta, ben ik kapot. Maar ik ga wél iedere week vooruit.”

Vorige week heeft Veenstra een second opinion gehad in Rotterdam. De uitslag was positief, de hernia is bijna weg. Volgens de neuroloog kan het met zijn rug weer goed komen. “Dat ik geen profvoetballer meer zou kunnen zijn, daar kan ik vrede mee hebben. Maar als ik over een paar jaar niet eens met mijn vrienden bij bijvoorbeeld RCS of Vlissingen zou kunnen voetballen, dan heb ik een serieus probleem. Voetbal is mijn lust en mijn leven. Ik wil op een acceptabel niveau kunnen sporten. Daarom moet ik nu hard aan mijn herstel werken. Soms heb ik twijfels, maar ik ga gewoon keihard door.”

Ontzettend slecht dat NAC zo omgaat (of beter gezegd, niet omgaat) met Veenstra. Het minste wat je kan doen als NAC zijnde is hem steunen tijdens zijn revalidatie.
Rogier, ontzettend veel succes nog met je herstel!