Afgelopen zomer vertrok Ernie Brandts, tot veler verbazing, vol goede moed naar het onrustige Iran, om daar trainer te worden bij Rah-Ahan, de club uit hoofdstad Teheran. ”Ik ben wel in voor een avontuur.”, verklaarde de immer montere oefenmeester destijds.

Het zou inderdaad een heel avontuur worden, alleen niet zoals Brandts het aanvankelijk voor ogen had. Binnen 6 maanden werd hij namelijk alweer op non-actief gesteld, een status die nog steeds geldt. Behalve de teleurstellende zestiende plek op de ranglijst, bleek het binnen de club zelf ook nog eens aan alle kanten te rommelen. De clubpresident pakte ineens zijn biezen, iedereen speelde vervolgens de baas, terwijl de spelers maanden moesten wachten op hun salaris en keiharde afspraken volgens goed Islamitisch gebruik niet werden nagekomen.

Maar wie denkt dat Brandts direct weer met vrouw Amy en zoon Nick is teruggekeerd naar het rustieke Schaluinen, heeft het mis. Omdat Brandts nog altijd geen officieel ontslag heeft gekregen bij Rah-Ahan, kan hij ook geen uitreisvisum krijgen. Daarvoor heeft hij namelijk formele ontslagpapieren nodig. Bovendien heeft hij nog een goede smak geld tegoed van de club.

”Maar we zijn hier geen gevangen, hoor.”, verzekerd Amy Brandts aan VI. ”Ernie is niet thuis. Hij is aan het sporten.” Verder vult vader Brandts zijn dagen desgevraagd met het kijken van voetbalwedstrijden in metropool Teheran, terwijl Nick overdag naar een internationale school gaat. Gelukkig kan het gezin ook BVN ontvangen (een zender voor Belgen en Nederlanders in Verweggistan), waardoor men toch op de hoogte kan blijven van het wel en wee in Nederland.

De volgende dag is er dan toch nog telefonisch contact met Brandts, die onveranderd opgewekt verklaart het druk genoeg te hebben: ”Ik bezoek hier heel veel wedstrijden en bekijk veel spelers. Vanuit Europa is mij gevraagd te letten op talenten. In een land met tachtig miljoen inwoners is natuurlijk wel talent. Verdre bezoeken wij regelmatig feesten en partijen op de Nederlandse ambassade. Ik lees boeken, zo heb ik net ‘De Voorzitter’ gelezen van Ronald Giphart. Een aanrader, hoor. Je hebt hier ook fantastische bazaars. Kortom, je hoort mij niet klagen. Met politiek houdt ik me niet bezig. Ik lees alles wel, ook via internet, maar ik merk niets van de situatie hier. Wat denk je, ik ga mijn gezin toch niet in gevaar brengen? Ik wil benadrukken dat wij hier uit vrije wil zitten, we zitten niet gevangen hier. Onzin! Ik kan elk moment vertrekken als ik dat wil. Ik weet dat het verhaal ging dat ze me zouden gebruiken, dat ik van mijn geld moest afzien voor het uitreisvisum. Ik heb een waterdicht fifa-contract. Een deel van mijn geld heb ik gekregen, nu de rest nog. Alleen zijn de betalingen hier verlaat, maar dat wordt rechtgetrokken. Het is geen probleem te overleven. Ik kwam hier natuurlijk als trainer, maar na een tijdje wilde de voorzitter een schokeffect creëren, daar doe je niets aan.”

Goedzak Brandts blijkt dus nog altijd het volste vertrouwen te hebben in zijn medemens. Ook al komt die medemens uit een land waar dissidenten zonder pardon door regeringstroepen worden afgeslacht, en waar men uranium zegt te verrijken voor vredelievende doeleinden.

Oud-International Theo de Jong koestert inmiddels wel iets meer wantrouwen tegenover werkgevers uit Iran. Hij trainde daar ruim twee jaar geleden Steel Azin, maar werd daar al na één verloren duel op non-actief gesteld. Maandenlang moest hij zich beschikbaar blijven stellen voor de club, totdat uiteindelijk de knvb en de fifa te hulp moesten schieten om het contract te laten ontbinden. De Jong zit echter nog altijd op zijn geld te wachten…