Onder deze titel vandaag een aardig stukske in het ad van, vermeend vijfde colonne lid, vriend van harry bd, en ongetwijfeld nog wat namen rijk, chris van nijnatten. Voor het gemak 1 op 1 overgenomen.

Naar aanleiding van die stukjes hier wordt me in e-mails wel verweten dat ik een Feyenoorder/kakkerlak, een Ajacied/neus of een PSV’er ben. Er is kennelijk geen peil op te trekken en dat is precies de bedoeling. Mail beantwoord ik meestal en zéker in deze gevallen. Ik beken dan dat ik mijn hele leven lang supporter ben van de bekerwinnaar uit 1973 en de landskampioen van 1921. Op die manier kom ik graag uit de kast; kleine vereniging, kleine naam, weinig zilverwerk, groot geluk en een échte club met een weergaloze aanhang: NAC. Gisteren las ik in VI een fijne reconstructie van die gewonnen bekerfinale tegen NEC. Biefstukken in Hotel Verbaan, ruzie in restaurant Oud Londen, ik kende die details allemaal niet. Bertus Quaars, Jantje Peters, Addy Brouwers, Sije Visser – het is voetbalplaatjesgeluk. Het aantrekkelijke van een kleine club is dat je er vooral voor je lol heen gaat. Je loopt je lol achterna, als het ware. Mijn club hoeft niks en mag alles. Teleurgesteld raak je er in individuen, nooit in NAC. Het leed van een Feyenoorder of Ajacied kennen we niet. Alles is meegenomen.

Vanavond is er in Breda zo’n wedstrijd waarvan ze in Eindhoven bij verlies over hun nek zouden gaan. Ten onder tegen Villarreal, dat overkomt gegarandeerd alle eredivisionisten. Van AZ, PSV, Feyenoord, Ajax en misschien ook wel FC Twente wordt dat niet gepikt. Als ik enig voorronde- en Intertotogedoe weglaat, is dit na Floriana FC, Cardiff City, FC Magdeburg en Newcastle United pas de vijfde keer dat mijn NAC in eigen land Europees speelt. We verwachten niks. Ja, spectaculaire tegenstand, veel bier en een onovertrefbare sfeer. Je gaat er naartoe, ondergaat het en geniet na. Zelden chagrijnig, blij met de dag.

Zo simpel is het om een aanhanger van NAC te zijn. Kom gerust langs.