Vandaag een aardig stukske in de stem. Het gaat over Pi-Air en over vroeger, over bier gooien en over plastic glazen. Enfin, leest u zelf:

---

Woensdag 16 maart 2005 – Breda moet deze dagen heel blij zijn. De hogesnelheidstrein komt naar Breda en Pierre van Hooijdonk ook. Heel bestuurlijk en vervoerlijk Breda kraait het uit van de pret, de supporters, sponsors en spelers van NAC zitten nu al met hun hoofd bij het volgend jaar, als Pi-Air de gelederen komt versterken.

Iedereen die een kanttekening durft te plaatsen, is op voorhand een zuurpruim.
Zo bekeken was het nog niet slecht dat een op de elf bezoekers van fansite De Rat in een poll het voorzichtige antwoord `istie nie wa oud?` aanklikte. Want `wat oud` is ie natuurlijk wél.

Maar ja. Als je al drieënhalve maand zonder overwinning op de tribune zit, als je sinds de winterstop NAC van kwaad tot erger hebt zien vervallen – dan is Pierre van Hooijdonk natuurlijk toch de Verlosser van Geel-Zwart Breda.
Ik zou het NAC-bestuur willen aanraden om meteen ook John Lammers weer te contracteren, want met wie Van Hooijdonk in de huidige voorhoede moet combineren, is me nog niet geheel duidelijk.
Ton Lokhoff terug als spelmaker lijkt me ook helemaal niet gek: als NAC érgens behoefte aan heeft, is het wel aan een leider in het veld.

Want U weet dat ik nogal nostalgisch ben ingesteld.
Omdat we zaterdagavond toch tijd zat hadden om het over vroeger te hebben, zorgde de onderbreking met Penders ook voor een Aha Erlebnis. Toen Breda nog een ware bierstad was met een eigen brouwerij, gooide het publiek ook al bier op het veld.
Dat gebeurde nog op de Spionkop aan de Beatrixstraat. Omdat Breda toen nog een échte bierstad was, tapte de kastelein in het clubhuis dat bier nog in ordentelijk glazen glazen.
Als de grootste scherven uit het doelgebied waren weggenomen, hernam de wedstrijd dan zijn loop.

Ik weet dat ik dit niet mag schrijven, maar dat scheidsrechter Van Egmond de wedstrijd tegen Vitesse stillegde omdat er met godbetert plástic glazen bier was gegooid, toont aan dat niet alle vooruitgang tot een betere wereld leidt.
De supporters spuiden hun frustratie richting Stijn Vreven, want Vreven, die speelde zoals de populairste NAC-spelers vroeger hun hart op het veld legden.
Nu is Vreven Belg, die dus onder een fust geboren moet zijn en hij relativeerde het opstootje door een slok uit het glas te nemen.

Ik zou de KNVB hebben aangeraden om per glas duizend euro boete op te leggen met dertig procent aftrek voor elk uitgedeeld stadionverbod. En er verder geen aandacht aan te besteden.
Eerder zou ik de gele kaarten uit een voetbalweekend naast elkaar te houden, want dat Diba zijn frustratie op de cornervlag botvierde in plaats van op een tegenstander, lijkt me vooralsnog minder erg dan een gestrekt been. Niet voor Van Egmond natuurlijk.
Ach, wat maakt het uit. We hebben op zo’n zaterdagavond als supporters toch weer vijf minuten het idee mogen hebben dat we een kans maakten, maar straks, later, als Pierre geen last krijgt van stramme spieren of en ook niet van een gescheurde hamstring, dan maken we misschien weer kans tegen Groningen of Vitesse of Heerenveen.

Tot die tijd lijden wij op de tribune.
Lijden de spelers op het veld. Lijdt de trainer op de bank. En we hoeven ons vermoedelijk in geen elf wedstrijden meer druk te maken, dit seizoen. Het gaat vanzelf over.

Kijk, dat was vroeger wel anders. Toen NAC in 1973 de beker won, was de competitie ook tot de laatste wedstrijd spannend.
In die wedstrijd speelde NAC zich pas veilig, door een benauwde 1-0 overwinning op FC Amsterdam (op wie, Opa?).

Valt het U trouwens ook op dat iedereen het deze week over Pierre had?
En niemand over de trein naar Brussel?