Vandaag in dagblad BN/De Stem wel een heel raar stukkie. rbc-coach jan van dijk heeft een droom. Hij denkt van NAC te kunnen winnen, sterker nog; hij denkt NAC met groot machtsvertoon op te rollen. Laat hem lekker verder dromen, zou ik zeggen. De meeste dromen zijn bedrog, zingt een bekende zanger. En daar houden wij het maar op!!! Komt ie één op één:

Zaterdag 4 december 2004 – Het is een mooie, kille avond in Roosendaal. De lucht is zwanger van genot, de toeschouwers ademen voetbal, de spelers inhaleren het zinderende sfeertje tijdens de vloeiende warming-up. Het dampt. Het is pas 19.00 uur en zelfs het bier smaakt beter dan ooit.

De fans zingen de bekende deuntjes, maar dit keer met meer overtuiging, met meer bezieling, want er staat veel meer op het spel. Dit is niet Ajax-RBC, dat is een maar een potje tussendoor. Niet zo belangrijk. Wat maakt het uit dat je daar in die sfeerloze Arena volkomen anoniem met 4-1 verliest. Wat maakt het uit dat er van die vier treffers toch minstens twee te voorkomen waren en dat je verdediging weer open huis hield als betrof het de bezichtiging van een nieuwe doorzonwoning. Nee, het was een prima middagje, daar in Amsterdam. Die 4-1, die bood perspectief. Daar zat muziek in. Het was toch maar mooi geen 7-1 geworden en een record heb je ook al te pakken. Negen uitduels op rij verloren, dat hebben ze in Roosendaal nog nooit eerder gepresteerd. Nee, RBC is Alive and Kicking. Laat al die journalisten maar hun zure stukjes schrijven, die hebben toch nooit op niveau gevoetbald, dus wat weten ze er nou helemaal van.

En dat geldt ook voor de supporters. Al dat gebral op internet na die prima wedstrijd tegen het grote Ajax. Wat moet je met al die ongenuanceerde meningen van zogenaamde fans die niet eens hun naam durven te noemen en je straffeloos kunnen aanvallen op nota bene de eigen RBC-site. Eentje schrijft over Ajax-uit: `RBC bracht helemaal niets en Van Dijk zette de club weer eens te kakken door zijn blijdschap uit te spreken niet te zijn afgemaakt in de Arena. Met dit gebrek aan visie, passie, inzet en beleving was dat eigenlijk je verdiende angsthazenloon geweest meneer de trainer!` En een ander: `Kap eens met dat positieve gelul. RBC is de meest gepasseerde verdediging van de eredivisie! Het lijkt wel of de spelers alleen de 1e helft betaald worden, de 1e helft gaat het nog redelijk en de 2e helft is het het aanzien niet meer waard!` Je haalt je schouders op, want je kunt er niks mee. Taalkundig deugt er ook helemaal niets van. Het heeft geen niveau. Dat blijkt wel uit de kreet op het gastenboek: `Liever bukken in een gay-café dan supporter van N.A.C.`

De klok tikt door, het aanvangstijdstip van het Uur U nadert. RBC gaat ontploffen, vanavond gaat het gebeuren, je voelt het. De spelers kijken zo strak als wassen beelden in Madame Tussaud. Je balt nog een keer de vuist, zoals eigenlijk alleen Hiddink dat kan, en schreeuwt je spelers nog wat toe in de trant van `vreet ze op.` Net als jij vroeger deed met je tegenstanders. Goh, waar zijn die tijden gebleven. De tijden van de echte bikkelaars, van de jongens van de gestampte pot die de mouwen opstroopten, de kousen lieten zakken en er met gevaar voor blijvende invaliditeit altijd vol invlogen. Maar veel geblesseerd, nee, dat was je ondanks je druistige speelwijze zelden. Of je was het wel, maar er moest eens een dokter zeggen dat je niet mocht spelen. Dan maar de spuit erin. Maar nu, als je spelers een veelal niet al te ingewikkelde passeerbeweging maken, knappen er hamstrings, breken er enkels, verrekken er kniebandjes en springt het toch al broze vertrouwen in duizend stukjes uiteen.

Tot vanavond. Tegen NAC.

De wedstrijd begint. Eerst een minuut stilte ter nagedachtenis aan Prins Bernhard, dan de storm. RBC opent é la AZ, flitsend, wervelend, met combinaties die de toeschouwers doen duizelen. De Graaf is in Feyenoord-vorm (de Europese vorm welteverstaan), Hakansson draait iedereen dol en Hertog laat zien dat de ouderwets briljante nummer 10 nog wel degelijk bestaat. De bal vertrekt in de negende minuut met een fluwelen beweging van zijn voet en klieft de verdediging van NAC als een kapmes een kokosnoot.

De Lange pikt op en scoort, 1-0. Je balt nog een keer de vuist. Doorgaan! En RBC gaat door. Nog twee keer is het prijs voor rust. Zelfs Daelemans scoort. Nou, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Het publiek scandeert je naam: ‘Jantje moet blijven.’ Je raakt geëmotioneerd en snuit je neus in een witte zakdoek, de enige die op deze wonderschone avond te zien is.

De tweede helft is een formaliteit. Je verdediging staat dit keer als een huis en als er per ongeluk een gaatje valt, is er altijd nog Maikel Aerts die elke bal klemvast heeft. Het wordt zelfs nog 4-0, omdat ex-RBC’er Rob Penders een voorzet van de briljant ingevallen Smolders achter doelman Schollen kopt. In de dug-out klopt iedereen je op de schouder, het applaus klatert van de tribunes en voorzitter Pollemans zwaait je toe als de goedheiligman tijdens de intocht. Je lacht. Dan klinkt het laatste fluitsignaal en? schrik je wakker. Uit de wekkerradio schallen de Simple Minds. Alive and Kicking. Het is zaterdagochtend, half acht. Nog twaalf uur te gaan. Je wrijft de slaap uit de ogen en snuit je neus. In een witte zakdoek. En hoopt dat het de enige is die je deze dag zult zien.