Gerrie was een echte NAC-speler. Hij moest het hebben van keihard werken, had een verschrikkelijk hard schot en kon een pass over een zeer grote afstand precies op de stropdas afleveren. De geringe bewegelijkheid van de middenvelder was voor hem zelf vaak het grootste gemis. Uiteraard had zijn stevige bouw hiermee te maken. Datzelfde gewicht wat hem wel de bijnaam “de Bolle” opleverde. Een bijnaam die hij heel zijn leven bij zich bleef dragen.

Damen (van 26 juni 1956) was een echte jongen van de stad. Van woonwagenkamp Driekoningenoord, om precies te zijn. Tot zijn veertiende voetbalde hij gewoon op straat, daarna meldde hij zich bij de geelzwarten. Bij NAC brak hij al vroeg door. Zijn debuut bij NAC, tevens zijn debuut in het Betaalde Voetbal was op 23 februari 1975. In de uitwedstrijd tegen Excelsior viel de toen 18-jarige Gerrie Damen in de 75e minuut in voor Atie Graaumans. NAC verloor met 3-0, maar dat mocht voor Damen de pret niet drukken. Dat seizoen speelde Gerrie nog één duel, maar daar bleef het echter bij. Ook het jaar erop kwam hij niet veel aan spelen toe. Tenminste in het eerste elftal.

Anders was het seizoen 1976-1977 toen trainer Bob Maaskant zijn vertrouwen in Damen toonde en hem maar liefst 32 maal (waarvan 2 bekerwedstrijden) de geelzwarte kleuren liet verdedigen. De middenvelder deed dat met verve en was dat seizoen de rots in de branding. Niet van zijn plek te krijgen. Hij maakte een fantastisch jaar mee, waarin hij zelfs 6 maal scoorde. Opmerkelijk was de thuiswedstrijd tegen De Graafschap. Damen maakte de enige goal van de wedstrijd en speelde fabuleus. Het leverde hem de titel “man van de wedstrijd” op. Ook de Voetbal International oordeelde hetzelfde en bekroonde zijn wedstrijd met een 9!!.

Op 1 mei 1977 speelde NAC de uitwedstrijd bij Feyenoord. De Bolle was als hangende rechterspits opgesteld en ook dat deed hij met succes. In de 9e minuut onderbrak Ad Bakker een Rotterdamse aanval, stootte meteen door via een fraaie solo en na een 1-2 met Mohorovic werd Gerrie Damen gelanceerd. Damen nam er de tijd voor en met een koelbloedige schuiver van zeker twintig meter afstand, was Eddie Treytel een geslagen man. Het doelpunt leverde NAC een gelijkspel op in de Kuip, en dat was een mooie prestatie.

Dat hij een talent was, mocht duidelijk zijn. Ook in Zeist werd dat opgemerkt. In zijn succesperiode bij NAC speelde de geblokte middenvelder dan ook twee interlands met Jong Oranje.

Na het succesvolle seizoen kwam echter de ommekeer. Onder de nieuwe trainer Hans Dorjee kreeg Damen geen kansen. Gerrie paste niet in de “theorie” Dorjee. Hij verzeilde op de bank en moest er op blijven zitten. Gerrie had het niet meer naar zijn zin in de voetballerij en koos voor een maatschappelijke carrière. Hij runde drie autobedrijfjes en dat was moeilijk te combineren met het voetballen. Aan het einde van het seizoen 1979-1980 hakte Damen de knoop door en hing zijn voetbalschoenen aan de wilgen. Amper een half jaar later had hij spijt en knokte zich terug. Vier maanden kei- en keihard trainen en een superstreng dieet zorgden ervoor dat hij 20 kilo kwijtraakte en een bereconditie had. Hij stootte twee bedrijfjes af en meldde zich weer bij NAC. Speelde vervolgens de laatste wedstrijd van het seizoen 1980-1981 en de eerste van de voetbaljaargang 1981-1982. Daar bleef het echter bij. In september 1981 zag hij het voetballen in het eerste van NAC niet meer zitten en stopte nu definitief.

Gerrie Damen was een ras-NAC’er die voor veel supporters een jeugdidool was. Damen verpersoonlijkte NAC met zijn vechtlust en dat zagen de fans graag.

Op 24 november 2004 is de Bolle op veel te vroege leeftijd, in zijn slaap overleden. Helaas, ons jeugdidool is er niet meer.