Weinig spitsen kunnen zeggen dat ze in hun debuutwedstrijd al na 3 minuten scoorden. Fouad Idabdelhay kan dat wel, al zal hij het niet doen. De slanke spillebeen is veel te bescheiden om met zijn prestatie te koop te lopen. Fris en onbevangen maakte hij zijn opwachting in het bekerduel met Jong Stormvogels Telstar. Zijn eerste halve kans schoot hij zonder te twijfelen in de touwen. Het begin van een prachtig seizoen voor de jonge aanvaller.

Want het bleef niet bij die ene wedstrijd in het winderige en vervallen stadionnetje in Velsen. Idabdelhay mocht een week later invallen in het Rat Verlegh Stadion tegen PSV. ,,Toen kreeg ik écht het gevoel dat ik er bij hoorde.” De net uit de A-jeugd doorgestroomde Idabdelhay kreeg steeds meer speeltijd. Twintig minuten tegen PSV, een helft tegen VVV: tot begin 2008 heel Nederland kennis met hem maakte in de beladen bekerwedstrijd thuis tegen ajax.

‘Fuji’, zoals zijn vrienden hem noemen, had zijn eerste basisplaats verdiend. Via RTL waren honderdduizenden mensen er rechtstreeks getuige van. Heitinga bezorgde hem een moeilijke avond, maar de jongeling hield zich knap staande.

Door de volgers van de NAC-jeugd op deze site waren we al gewaarschuwd voor zijn komst. ,,Idabdelhay is een technische, snelle aanvaller die al vanaf de jongste jeugd bij NAC in alle elftallen uitblinker is. In de toekomst zeker een speler voor het eerste!’’, schreef een van onze bezoekers in januari 2007. Amper een jaar later was zijn gelijk bewezen.

Fouad, zoals hij steevast door commentator Leo Driessen genoemd wordt, is een tengere spits met een uitstekende techniek. Een lachebekje, die op de vierkante meter met één beweging wegdraaide bij drie Utrecht-verdedigers. Hij is een aanspeelpunt voorin die de bal vast kan houden en heeft een neusje voor de goal. Dat laatste is een understatement. In zijn eerste elf officiële duels: vijf doelpunten. En dat voor een spits die pas net komt kijken en nog geen enkele keer de 90 minuten volmaakte.

Ook buiten het veld wordt Idabdelhay zeer gewaardeerd. De jonge Bergenaar van Marokkaanse afkomst blijft een heel gewone jongen, leergierig en blij met de speeltijd die hij krijgt. Wars van sterallures reist hij dagelijks met de trein naar Breda. Wordt het laat na een uitwedstrijd, dan slaapt hij bij een van zijn teamgenoten. Hij woont bij zijn ouders. ,,Ik wil hen financieel een goed leven geven. Dat hebben ze verdiend. Als mijn ouders morgen mijn steun thuis nodig hebben, zou ik het profvoetbal zo opgeven. Het zou me pijn doen, maar voor hen heb ik dat over. Dat weten ze.”

Idabdelhay draagt een hartverscheurend verhaal met zich mee. Op 7-jarige leeftijd verongelukte de auto waarin zijn familie zich bevond. Een van zijn broers overleed, zijn moeder raakte invalide. Fouad was de enige die ongedeerd uit de auto stapte. ,,Wat er in ons gezin is gebeurd, heeft wel iets met me gedaan. Als mensen zeggen dat ik mentaal sterker ben dan leeftijdgenoten, klopt dat. Tegenslagen als voetballer moet je kunnen verwerken. Die betekenen niets in vergelijking met wat ons is overkomen.”