Leonardo Vitor Santiago. Dat is de officiële naam van Leonardo. Maar in zijn geboorteplaats Rio de Janeiro kende men hem lange tijd als `De Vliegeraar`. Hele dagen offerde Leonardo ooit op aan zijn passie, het door de lucht laten schieten van zijn vlieger. Tot Leonardo’s broer Anderson hem introduceerde bij Nova Safra (Nieuwe Oogst), de voetbalschool van de gepassioneerde trainer J.J. De coach was de eerste die Leonardo’s aangeboren voetbaltalent op waarde schatte en nodigde hem uit voor de gratis voetballessen op zaterdag en zondag. Niet lang daarna maakten de Nederlandse voetballiefhebbers ook kennis met Leonardo, toen hij de hoofdrol vervulde in een documentaire van de Nederlandse filmer Jos de Putter.

De cineast was in 1994 op zoek naar Braziliaanse jongens die droomden van een toekomst als voetballer en stuitte daarbij al snel op Leonardo en zijn vriendje Anselmo. Zij werden de hoofdrolspelers in de bekroonde documentaire `Solo, de wet van de favela`. Die film werd ook gezien door Frans Bouwmeester sr, op dat moment scout van Feyenoord. Bouwmeester ging in Rio op zoek naar het talent Leonardo. Hij vond hem uiteindelijk op het zandveldje van Nova Safra, waar Leonardo er inmiddels een gewoonte van maakte om eerst alles en iedereen te omspelen, voordat hij de bal in het doel schoot. In één oogopslag zag voetbalkenner Bouwmeester welke eigenschappen de snelle linkspoot in zich verenigde: techniek, snelheid, tactisch inzicht, temperament en toewijding. Het was dan ook niet zo raar dat Leonardo snel bij de jeugd van de Rotterdammers terecht kwam.

Hij doorliep de jeugdelftallen met gemak. De ster van Leonardo rijst zo snel, dat Bert van Marwijk besluit hem bij de A-selectie te halen. De dan 17-jarige Leonardo heeft in Rotterdam inmiddels een 3-jarig contract getekend en debuteert sterk, met als hoogtepunt de befaamde voorzet achter het standbeen tegen RBC waaruit Chris Gyan een doelpunt scoorde. Leonardo werd echter teruggeworpen toen het Portugese paspoort waarmee hij zijn werkvergunning had verkregen vals bleek te zijn. De aanvaller moest wachten tot zijn 18e verjaardag alvorens hij alsnog aan de slag kon, al krijgt hij wel een boete van 5.000 gulden en een werkstraf opgelegd. De linksbuiten moet 40 uur meehelpen met het aanbrengen van verkeersborden in het Rijnmond gebied.

Hoewel hij niet kon rekenen op een vaste basisplaats en coach Van Marwijk kritiek had op zijn gebrek aan discipline binnen en vooral buiten het veld, droeg Leonardo het volgende seizoen zijn steentje bij aan het winnen van de UEFA-Cup. Hij leek met vallen en opstaan op weg om zijn belofte in te lossen. Een nieuwe tegenslag diende zich echter aan in de vorm van een lange periode van blessureleed waaraan pas in het voorjaar van 2005 een einde zou komen. Leonardo maakte zijn rentree tegen Willem II. Een passeerbeweging, waarbij hij zijn tegenstander met een bal achter het standbeen volledig het bos in stuurde, maakte duidelijk dat Leonardo nog altijd als een groot talent moest worden beschouwd.

Het leek de opmaat voor een glorieuze comeback, maar dat zou anders lopen. Trainer Ruud Gullit was niet te spreken over Leonardo's mentaliteit en de inmiddels 22-jarige Braziliaan kwam al snel na zijn rentree terecht op een zijspoor. Gullits opvolger, Erwin Koeman, deed weinig moeite om Leonardo alsnog op het juiste spoor te krijgen en zette hem uiteindelijk zelfs buiten de selectie. In januari 2006 vertrok Leonardo daarom naar NAC, in de hoop daar zijn loopbaan te redden.

Bij de Bredase eredivisionist moest hij de plots naar Feyenoord vertrokken Pierre van Hooijdonk vervangen. Bij zijn debuut voor de geelzwarten scoorde Leo, zoals hij al snel liefkozend genoemd werd door de NAC-aanhang, al meteen zijn eerste doelpunt. De Braziliaan wisselde vervolgens de meest sublieme momenten af met enkele domme acties. Zo verdedigde hij maar zelden mee, liep hij verscheidene malen boos weg van de training en moest hij tijdens een wedstrijd groggy het veld verlaten, terwijl hij enkele minuten later weer vrolijk handtekeningen uit stond te delen. Toch kan hij bij de aanhang niet meer stuk. Helaas was Leo eenvoudigweg niet te houden. Zijn prachtige passeerbewegingen en fantastische assists werden ook door andere clubs waargenomen. De interesse kon niet uitblijven. Vele clubs, waaronder Ajax, PSV en Tottenham Hotspurs wilden hem inlijven. Hij koos uiteindelijk voor de Amsterdammers, die hem voor een gelimiteerde transfersom van 750.000 euro overnamen. Hij ondertekende een 2½ jarig contract.

De flamboyante Braziliaan deed het goed bij Ajax. Hij had snel zijn draai gevonden en leek een vaste waarde in het elftal te zijn geworden. Totdat het noodlot toesloeg. Op zondag 4 maart scheurde hij namelijk in het duel tegen SC Heerenveen zijn voorste kruisband in zijn rechterknie. Het herstel van de aanvaller zal zo`n zes tot negen maanden in beslag nemen.

Na zijn blessure bleef de rol van Leonardo beperkt als invaller. Hij flirtte met een aantal andere clubs, waaronder het Griekse Panathinaikos, maar koos uiteindelijk voor NAC. Hij tekende een lucratief contract, waarna een periode vol emotionele uitspattingen op en rond het veld volgde.

PALMARES:

• UEFA Cup: 2002 (Feyenoord)