Tyrone Loran werd in Engeland ooit gezien als een nieuwe Frank Rijkaard, een grote sterke allrounder die toekomst had. Manchester City was de club die de toen nog relatief onbekende Loran van het nietige FC Volendam naar de Premier League haalde. Op dat moment had hij er slechts 25 wedstrijden in de Eerste Divisie op zitten. Toenmalige manager en voormalig Engels voetbalheld Kevin Keegan was de man die hem binnenhaalde. Hij had de verdediger eerst 4 dagen op proef. Bijna niemand wist van deze geheime stage.
Het eerste team van City haalde hij niet. Een half jaar lang trainde hij wel met beroemde spelers. Peter Schmeichel, Nikolas Anelka en Marc-Vivian Foe, de Kameroenese middenvelder die later dat seizoen op het veld zou overlijden, maar verder dan de aanvoerder van de reserves zou Loran niet komen.

Na een half seizoen Manchester City wordt Loran in januari 2003 verhuurd aan Tranmere Rovers. 'I am delighted to be able to sign Tyrone until the end of the season', klinkt haast euforisch uit de mond van Rovers-manager Ray Mathias. Totaal onverwacht moest Loran de club verlaten. De leiding had bepaald dat hij verhuurd ging worden. Dan heb je als speler maar gewoon te gaan in Engeland. Hij had helemaal geen zin om in de Second Division te spelen, maar had geen keus.

Loran groeide op in Amsterdam Zuidoost en begon als vijfjarige bij FC Abcoude te voetballen. Als jochie was hij altijd op straat te vinden. Op zijn dertiende stond Go Ahead Eagles ineens op de stoep. Zij hadden een bedje voor hem gereserveerd in het internaat. Lang hield hij het in het internaat niet vol. Na slechts drie weken sliep hij door de week weer gewoon thuis in Amsterdam. Zijn moeder vond dat beter voor hem. En ze vond hem te jong om uit huis te gaan. Hij trainde bij FC Abcoude mee en in het weekeinde speelde hij in de jeugd van Go Ahead Eagles. Aan het einde van het seizoen deed Go Ahead wederom een poging om de talentrijke speler naar het internaat in Deventer te halen, maar Loran wilde niet. Sterker nog; hij nam afscheid in Deventer en zat het volgende seizoen in de kleedkamers van AZ.

Het jaartje Alkmaar was alles behalve prettig. Hij liep een scheurtje in zijn knieschijf op en moest een half jaar rust nemen. Als hij dat niet deed was de kans aanwezig dat hij nooit meer zou kunnen spelen. 'Een ramp voor een jongetje van 15', aldus Loran. Aan het einde van het seizoen kwam AZ met de mededeling dat Loran te blessuregevoelig zou zijn en zo verliet Tyrone opnieuw na slechts 1 seizoen een vereniging. FC Volendam was er als de kippen bij. Technisch Manager Andries Jonker kende Loran nog vanuit de diverse Amsterdamse selecties en haalde hem over om in het palingdorp te gaan spelen.

Op zijn zeventiende tekende Loran zijn eerste profcontract, drie jaar later debuteert Loran. Het is dan 4 september 2000, Volendam speelt uit tegen MVV en in de 78ste minuut vervangt Loran Eddy Putter. Hij doet het goed bij Volendam en geldt als één van de grotere talenten in de eerste divisie. Als ineens de mogelijk zich aanbiedt om in Engeland te gaan spelen is de keuze voor Loran niet moeilijk. Wat betreft speelstijl past Loran fysiek sterk als hij is, perfect in Engeland. Zijn verhuurperiode begint goed bij Tranmere Rovers. Al meteen in de eerste wedstrijd raakt Loran geblesseerd. Na een elleboog op zijn oogkas durft Loran niet gelijk om een wissel te vragen, maar als hij na de wedstrijd het gevoel krijgt dat zijn oogbal er uit springt tijdens het snuiten stapt hij toch maar even naar de clubarts. Bij de eerste hulp blijkt er een scheur te zitten in zijn oogkas. Zes weken rust.
Bij zijn terugkeer op de velden doet Rovers het onverwacht goed. Zeventien wedstrijden ongeslagen en Loran groeit uit tot Fan-Favorite. Op het nippertje loopt Tranmere promotie naar de First Division mis. Loran besluit om een contract te tekenen bij Tranmere Rovers. Hij snapt dat hij niet in aanmerking komt voor een plek bij Manchester City en gaat verder bij de club waar hij zich op dat moment thuis voelt. Als er een trainerswissel komt verandert er veel voor Loran. Hij verhuisd naar de rechtsbackpositie en dat zint hem niet. Ik sta liever in het centrum', vertelt hij de manager. Met de mededeling dat zijn kans nog wel zou komen moet Loran het doen. Maar zoals zo vaak in Engeland zijn mokkende aankopen van een vorige manager vaak de gebeten hond. Loran verhuisd naar de tribune en de blessuregolf had nog zo groot kunnen zijn; een beroep op Loran wordt niet meer gedaan. Liever een jeugdspeler dan Loran in het team moet Brian Little hebben gedacht.
Loran begrijpt zijn situatie en wordt voor 4 weken verhuurd aan Port Vale. Ook daar viel hij weer in de smaak en kon hij een contract tekenen voor tweeënhalf jaar. Op dat moment komt RBC op de proppen en de mogelijkheid om in de Eredivisie te gaan spelen laat Loran niet aan zich voorbij gaan.

Na twee seizoen Eredivisie en één seizoen Eerste Divisie kiest Loran voor NAC. Hoewel hij eigenlijk rekende op een transfer een jaar eerder. Hij dacht dat hij bij degradatie 50 procent loon zou inleveren en transfervrij zou kunnen vertrekken. Het werd een arbitragezaak. De transfervrije status verloor Loran waardoor onder ander Excelsior afhaakte, maar hij behield wel zijn Eredivisiesalaris. Daarmee werd Loran een dure werknemer in Roosendaal. Ondanks het juridische geschil is de omgang met de leiding van RBC gemoedelijk. De club bood hem zelfs een nieuw driejarig contract aan, maar na één jaar Eerste Divisie wil Loran een stap hoger. En zo werd NAC Breda zijn nieuwe werkgever. Tyrone tekende een driejarig contract.

Ondanks dat hij bij de geelzwarten vooralsnog als reserve achter het centrale verdedigingsduo Zwaanswijk-Penders staat, werd hij door bondscoach Leen Looyen geselecteerd voor het nationaal elftal van de Nederlandse Antillen. Op 6 februari 2008 maakte hij zijn debuut in en tegen Nicaragua (1-0 winst voor de Antillen).