Ambitieuze plannen, waarvan we een groot deel volmondig toejuichen. Spelers naar scholen, schaarste creëren, klanttevredenheid verhogen, allemaal goede plannen. Met het stoeltjes opvullen met kinderen zijn we dan weer minder enthousiast. NAC is rebels, een beetje stout. Die eigen identiteit mag niet verloren gaan, de vraag is of we die NAC-cultuur van bier, spreekkoor en vloeken kunnen handhaven met 5.000 wickydrinkers op de tribune. Er zijn andere manieren om het stadion ramvol te krijgen. NAC-voetbal bijvoorbeeld, met opgestroopte mouwen en bebloede knieën. En dat elke twee weken, 90 minuten lang.

Opvallender en daarmee zorgwekkend is dat deze plannen niet stroken met de strategie die Justin Goetzee momenteel voert. De begroting naar 18 miljoen, dat heeft zelfs ome Theo niet aangedurfd. Binnen drie jaar de sponsorbegroting naar 8 miljoen, daar steekt de voorzichtige groei van het huidige beleid schril bij af. En wie gaat die andere 10 bijleggen? Het zal niet uit televisie-inkomsten komen, die zullen de komende jaren alleen maar dalen. Supporters dan maar?

Wie is de kapitein op het schip? De rustige directeur die de Titanic uit de woeste wateren weet te houden? Of de recht-door-zee manager, die wil bewijzen dat de wereld niet plat is. Op kalme zee heeft ieder schip een goede kapitein. NAC lijkt er nu twee te hebben. Dat kan structureel niet goed blijven gaan. Alleen ga je sneller, samen kom je verder. Weten beide tegenpolen elkaar te vinden? Of wordt het de clash der titanen en wint degene met de grootste bek?

JW geeft aan geschrokken te zijn van de reacties op zijn komst, is niet gewend aan publieke kritiek. Werken met de kop boven het maaiveld bij NAC is natuurlijk iets anders dan CFE/CEO/CXO in de luwte van een normale onderneming. Hier spelen andere belangen, en daar kunnen we niet omheen draaien, JW draagt een rugzakje met zich mee. Dat rugzakje zullen we niet ontkennen, maar De Rat is niet het forum om over spaarcentjes te debatteren. Wel over NAC, wat inhoudt dat JW net zo hard wordt afgerekend als al die andere farizeeërs die de boel de afgelopen jaren rigoureus gingen veranderen. NAC blijft NAC, zodra de oase in zicht is blijkt het een fata morgana te zijn. Hoe hoger we de afgelopen jaren gesprongen zijn, des te dieper was de val. Diep in ons hart hopen we dat we ongelijk hebben, dat NAC echt nog eens de veilige haven binnen zal varen. Dat de tandem Justin-Jan-Willem elkaar weet te vinden. Dat men zich beperkt tot de eigen winkel en geen dingen over andermans portefeuille gaat roepen. Tot dat moment zit de Rat in het kraaiennest op de uitkijk. In de hoop ooit te kunnen roepen: ‘Land in zicht!’

Hup Justin!