Toen brak-ie. Vertelde met omfloerste stem dat hij er steeds vaker over dacht Nederland met vrouw en kind te verlaten. Waarheen echter? Marokko is voor Sinouh eigenlijk ook geen optie, want daar wordt hij als iemand die zijn leven lang in Nederland heeft doorgebracht óók beschouwd als een soort vreemdeling. Het werd stil aan de praattafel. De sluiers vocht die door Sinouhs ogen joegen, verrieden pure ontheemding.

De keeper herpakte zich. Hij verkondigde dat Marokkanen kritisch in de spiegel moeten kijken, want zo kan het niet langer. Hun en zíjn geloof moet zich gaan ontwikkelen en een plaats verwerven in de moderne tijd. Anderzijds is datgene wat zich momenteel in Nederland afspeelt volgens hem niets specifieks, maar een internationaal probleem. En, vertelde hij erbij, ook in Marokko plegen extremisten aanslagen.

Op zijn manier trachtte Sinouh een bindend element te zijn in een gespleten samenleving. Contrasterend daarmee zijn uitspraken die Ali Boussaboun binnenkort in VI doet over dezelfde problematiek. De aanvaller van NAC Breda noemt het ondergedoken en met de dood bedreigde Kamerlid Ayaan Hirsi Ali ‘een verschrikkelijk mens’ en constateert dat het leven van Theo van Gogh bestond uit het beledigen van de islam. Boussaboun is óók van Marokkaanse komaf en heeft óók een voorbeeldfunctie. Zodat ook zíjn mening in zijn eigen periferie navolging zal vinden, want ook hij bezigt taal van de straat.

Eén wereld, twee vrije meningen, oh zo verdeeld. Helaas duurt het nog tot februari voordat RKC en NAC en dus Sinouh en Boussaboun weer tegenover elkaar staan. Ik ben benieuwd wie van de twee de ander dan even terzijde neemt.