Ali Boussaboun speelde afgelopen zaterdag zijn eerste officiële interland voor marokko. bn de stem pakt vandaag flink uit door twee grote artikelen aan `de leeuw van de atlas` te wijden. Wij hebben ze maar eens achter elkaar gezet voor jullie:

---

Boussaboun, Leeuw van de Atlas
Door Wijnand Nijs

Dinsdag 29 maart 2005 – Ali Boussaboun. Trots, zelfverzekerd, zelfkritisch. Zegt waar het op staat. Voetballer van NAC en komend seizoen van Feyenoord. Maar nu vooral Marokkaans international. Het officiële debuut in zijn land. “Ik heb een trots gevoel en een prestatiedrang die heel groot is.“ Tegen Guinea valt hij in. En Marokko wint: 1-0.

RABAT – Net even buiten Rabat ligt het oude stadje Salé, met een paar kilometer daarbuiten het trainingscomplex van de Marokkaanse voetbalbond, het Instut National My Rachid. Niet ver daarvandaan het paleis van de jonge koning Mohammed VI. Als deze zou willen, was hij waarschijnlijk één van de weinigen, die de vrijdagse training zou kunnen bekijken. Want de dag voor de belangrijke interland is het complex net zo gesloten als zijn eigen paleis of het centrum van de nationale bank, even verderop. Het enige verschil is de mate van bewaking.

Bij de koning staan militairen en politie-agenten in vol ornaat op wacht, op elke hoek van het terrein, bij elke poort. Bij My Rachid, en de bijbehorende trainingsvelden geen wapens. Verschil maakt het niet. De poort gaat niet open.

“Niet voor de pers, niet voor familie, niet voor vrienden van de spelers“, vertelt de assistent-trainer die net de poort uit komt lopen. “Voor niemand. Het is een belangrijke wedstrijd en de spelers moeten zich kunnen concentreren en rust hebben. En we werken aan de opstelling.“

Maar het gaat vooral om de concentratie. Het is zijn ‘spreuk’ van de dag. In het Engels, in het Frans, opdat deze journalist het maar begrijpt. Eén keer, tien keer. En in het Marokkaans, tegen taxi-chauffeur Kamal, die het ook nog eens probeert.

Tevergeefs. Al denkt Kamal dat hij wel een manier weet, want de jongeman bij de poort komt uit dezelfde wijk als hij, dus… Waarna hij een ingenieus plan ontvouwt. Dat, als het aan hem ligt, zijn ronkende en rokende Mercedes-taxi samen met de journalist uit het verre buitenland door heel Rabat zou moeten gaan voeren?

De poortwachters van My Rachid bevestigen wat eerder op de dag ook al de boodschap is op het bondsgebouw van de FRMF, aan de andere kant van Rabat. Ook daar twee mannen bij de poort als filter tussen de boze buitenwereld en de werknemers binnen.

Journalist uit Nederland. Ja ja. Ze kijken vol ongeloof, maar na het noemen van een naam, krijgen we het voordeel van de twijfel. Alaoui, heet hij, de contactpersoon. Chef van de afdeling internationale zaken. Spreekt Engels en is dus de klos. “Wilt u nog steeds de training bijwonen?“ Vraagt hij na het lezen van een eerder gestuurde fax. Na een bevestigend antwoord verdwijnt hij, de gang in. Bij terugkomst schudt hij echter meewarig het hoofd. Haast vol medelijden. “Toegang verboden. Het is de dag voor de wedstrijd.“ En de persdag is al geweest. Op maandag. Na het afgeven van een pasje voor de wedstrijd, begint hij met zijn werk. “Is de ontvangst van de scheidsrechters al geregeld?“, roept hij naar een collega, als ik naar buiten stap. Op de dag van de wedstrijd staat Alaoui op het veld. Alles onder controle. Hij wel.

De ervaringen van Boussaboun zijn gelijksoortig. Het trainingscomplex is een vesting. Alleen zit híj binnen en kan hij niet naar buiten. Ja, vrijdag even. “Zijn we met een groepje dat naar de moskee wilde, naar het vrijdaggebed geweest“, vertelt de voetballer even voor de wedstrijd. “Gewoon naar een moskee hier in de buurt. Dat was niet anders dan anders hoor. Ik ga wel vaker naar het vrijdaggebed. Dat is voor iedere moslim hetzelfde. Verder zijn we nergens geweest.“ Het was, zo vertelt hij, een ontspannen week. “We doen het rustig aan. Een beetje de conditie bijhouden. De eerste paar dagen twee keer per dag trainen, daarna één keer. In mijn ogen is het een beetje te relaxed.“

Koning Mohammed VI van Marokko is een moderne vorst. Jurist, spreekt vier talen. Een koning die een historische stap heeft gezet door het handelen van de overheid in het verleden te laten toetsen door een ‘waarheidscommissie’. Het leverde de afgelopen week emotionele taferelen op bij de zittingen. Van gewone mensen die vertellen hoe hun zoon martelingen moest doorstaan omdat hij deelnam aan de studentenopstand. Mohammed VI nam moedig zijn eigen geschiedenis en die van zijn land op de korrel.

Ali Boussaboun is bezig zijn eigen geschiedenis te schrijven. Beetje bij beetje, deze week een nieuw hoofdstuk. Ali de international, heet het.

De 25-jarige voetballer is terug in Marokko. Zijn land. “Een land waar alles is. Hele moderne dingen, hele ouderwetse dingen.“

Blijkt ook bij een reis per trein. Armoede in de buitensteden en op het platteland, redelijke welvaart en mobiel bellende jongeren in de stad. Gelovigen gekleed in traditionele kledij tegenover jongens met honkbalpetjes en meisjes in moderne spijkerbroeken en dito topjes.

Of Boussaboun het een avontuur vindt? “Zeker, maar ik ben nu 25 jaar, en geen klein jongetje meer dat voor het eerst iets meemaakt. Tuurlijk, mijn droom komt uit, ik ben er hartstikke blij mee.“ Afgelopen zomer ging hij op vakantie in Marokko, naar Tanger, de plaats waar hij geboren is. “Ik heb er een fantastische tijd gehad, alles gezien.“

Daarvoor was het langer geleden dat hij er was. Boussaboun leerde zijn land weer kennen. “Als ik híer toch eens zou kunnen wonen later, zo relaxed“, zou hij later zeggen.

De gedrongen voetballer groeide op in Den Haag, waar zijn ouders en broers nog steeds wonen. Zijn ouders zijn trots op hun zoon, vanzelfsprekend. “Heel erg.“

Ook in Tanger woont familie. Ali de voetballer is hun beroemde neef uit Nederland. “Die zijn ook trots. Ze verwachten veel van me.“
Zaterdagavond zijn ze er, in het stadion van Rabat. Namens de familie, want zijn ouders zitten thuis. “Die moeten werken. Ze konden geen vrij krijgen. Nederland hè. Ze hadden er graag bij willen zijn.“

Ondanks de aandacht en aanwezigheid van zijn familie, voelt Boussaboun vooraf geen druk. “Ik heb nooit last van druk. Je kunt een mindere dag hebben, dat wel. Je doet je best voor je land, je speelt voor miljoenen mensen. Het is toch wat anders dan als je voor je club speelt.“

Maar druk? “Ik ben niet iemand die last heeft van druk. Ik krijg de kans, ik zal er alles aan doen om het goed te doen. Ik heb een trots gevoel. En een prestatiedrang die heel groot is.“

Iets meer dan een week geleden stond hij nog in de tochtige koude wind van Breda, even na te genieten van de training. Ali de liefhebber: balletje naar de zestien, knal op goal. Schollen kansloos, bal boven in de hoek, net als een week eerder tegen Vitesse. Boussaboun houdt niet in.

De week in Marokko is wat rustiger, daar in Salé. Niet dat hij zich verveelt, dat niet. “Iedereen heeft een eigen kamer, maar mijn buurman is Nourdin (Boukhari-red) en mijn overbuurman Sinouh.“

Goed voor een gesprekje op zijn tijd. “Over alles. Over Nederland, over voetbal. Over hele gewone dingen.“ Ze vormen het Nederlandse groepje binnen de selectie. “Dat is normaal. Er zijn altijd groepjes. Er is een groepje uit Frankrijk, wat jongens uit Marokko. Heel ontspannen.“

Eind vorig jaar koos hij voor Marokko, voor de Leeuwen van de Atlas, zoals het elftal liefkozend genoemd wordt. Nu staat hij in zijn vaderland aan de vooravond van zijn officiële debuut. En is hij apetrots. “Het betekent heel veel voor me“, geeft de aanvaller aan. “Ik heb er lang op gewacht, het zit er nu eindelijk aan te komen. Ik kan er haast niet op wachten.“ De eerste keer bij de selectie voor een officiële interland. Want in december mocht hij even proeven, tijdens een trainingswedstrijdje. “Dat was wel anders, dat waren jongens die de bondscoach graag een keer wou zien. Toen zaten we in een hotel, nu in het trainingscomplex. En nu is de hele A-selectie er. Dat is heel anders.“

Een paar uur voor de wedstrijd, als het in het centrum van Rabat al feest is, weet hij nog weinig over zijn kansen en of hij speelt. “Geen flauw idee. Ik ga ervan uit dat ik wel minimaal op de bank zit bij mijn eerste interland.“ Dat Boussaboun er bij is, mag een klein wonder heten. Hij raakte nog niet eens zo heel lang geleden geblesseerd, kwam weer terug, raakte weer geblesseerd. Maar nu is hij weer fit, en speelt Marokko tegen Guinea, de nummer één tegen de nummer twee van de groep. Boussaboun: “Ik ben er klaar voor.“ Klaar voor een volgende Nederlandse Marokkaan in het nationale team. Die overigens niet onbekend zijn in hun land, blijkt uit de woorden van chauffeur Kamal. Hij dreunt de namen zo op, of ze nu bij de Leeuwen zitten of niet.

“Elkhatabbi, AZ Alkmaar, Sinouh, PSV Eindhoven (?), Sektioui, Alkmaar.“ En Boussaboun? Dan volgt even een stilte. Die kent hij niet. Of toch. Vragend: “AZ Alkmaar?“ Bijna goed.

Na zaterdagavond zal het anders zijn. Boussaboun, nummer 19, aangever van de beslissende goal.

Speler van NAC, de Parel van het Zuiden. Nog even. Maar in Marokko vooral international, Leeuw van de Atlas.

---

`Nou nog mijn eerste doelpunt`
Door Wijnand Nijs

Dinsdag 29 maart 2005 – RABAT – Ali Boussaboun is officieel Marokkaans international. Thuis in een kolkend stadion Pince Moulay Abdellah in Rabat versloeg koploper Marokko nummer twee Guinea met 1-0. Boussaboun gaf de assist, nadat hij aan het begin van de tweede helft was ingevallen.
De 25-jarige spits van NAC genoot met volle teugen. Van de wedstrijd, van zijn land, dat weer een stap dichterbij de eindronde van het WK is. Marokko is leider in poule 5 van de Afrikaanse zone. Boussabouns’ gezicht is één grote glimlach als hij de kleedkamer uitstapt. “Zie je nu wat ik bedoel. Begrijp je nu wat ik bedoel?“, ratelt de NAC-spits. “Dit is nu het verschil met Nederland, daar moeten duels soms vijf minuten later beginnen omdat nog niet iedereen in het stadion is. Hier zit iedereen al drie uur van te voren klaar.“ Hij hoorde het al toen hij bij het stadion aankwam. “Echt kippenvel. Ook toen het Marokkaanse volkslied gezongen werd en echt iedereen meezong. Kippenvel, zo mooi.“ De wedstrijd zelf was meer spannend dan goed. Het warrige arbitrale trio uit Mali begon met een reeks dubieuze beslissingen, waardoor het rood-groen gekleurde thuispubliek helemaal door het dolle raakte. Trommelend, schreeuwend, gooiend met flessen, papieren, blikjes en wat verder voor handen was, uitten de supporters van de Leeuwen van de Atlas hun woede.

Tot twee keer toe werd een Marokkaanse goal afgekeurd. Overigens ging ook voor een speler van Guinea de vlag een keer volkomen onterecht omhoog voor buitenspel. Hoogtepunt van de dwalingen in de eerste helft was een rode kaart voor Dobo Balde Dian van Guinea. Hij werd verantwoordelijk gehouden voor het neergaan van Ouaddou Abdeslam, de nummer vier van Marokko. Slechts onder bescherming van een elftal suppoosten kon Dian ongeschonden het veld verlaten, terwijl een regen van flessen op hem neerdaalde.

Met elf tegen tien moest Marokko het spel maken. Dat viel niet altijd mee, zag ook Boussaboun vanaf de bank. “Dan denk je, hou het toch simpel, maar dat zit niet in het Marokkaanse voetbal.“

Dus ging vaak de trucendoos open. Ook in de verdediging. “Wat doet hij nou, denk je dan. Maar ze durven wél te voetballen.“ Na zijn entree in het begin van de tweede helft als vervanger voor nummer 21 Diane Mourine sleurde Boussaboun ouderwets in de voorhoede, naast Chemmakh Marouane, speler van Bordeaux. Soms uitwijkend naar de zijlijn, soms wat terugzakkend, even pratend met Marouane, handje op de schouder, dan weer diepgaand op snelheid. Niet altijd even gelukkig, maar zonder enige vorm van stress. “Daar heb ik helemaal geen last van, de ambiance werkt bij mij juist stimulerend.“ Wel was hij al moe toen hij inviel. “Het was een stevige warming-up. Ik kwam met stijve poten het veld in, dat was niet zoals ik gewend ben bij NAC. Ik moest een paar flinke sprintjes trekken.“ In de 65e minuut valt de bal eindelijk goed. Boussaboun houdt het overzicht met zijn rug naar het doel en ziet een ontketende Youssef Hadji naderen. “Ik leg hem lekker in zijn voeten.“ Hadji bekroont het passje van de Bredase spits met een knal in de bovenhoek, van twintig meter afstand, buiten bereik van doelman Kemoko Camara. De ontlading is overweldigend, Hadji begint alvast een soort ereronde en Boussaboun viert mee net als de naar schatting 80-duizend uitzinnige Marokkanen.

“We moesten het spel maken“, zo vat bondscoach Baddou Zaki het bondig samen, “en dat was niet makkelijk.“ Over Boussaboun was hij tevreden. “Hij speelde nog niet op het niveau zoals ik hem ken van NAC, daar speelt hij beter. Maar het belangrijkste is dat hij gespeeld heeft. Hij heeft het goed gedaan. Dit zal hem helpen in de toekomst.“

“Het was moeilijk“ geeft de speler zelf aan. “We speelden het niet goed uit. Maar het resultaat telt. Mijn eerste interland, nou nog mijn eerste doelpunt.“