Terwijl bepaalde media, zoals Studio Voetbal, bij dieptepunten en oorwassingen de frame “NAC de grootste carnavalsvereniging van Nederland waarbij voetbal bijzaak is” steevast opvoeren hebben “we” in Sjoerd Mossou een op nationaal niveau gewaardeerd voetbalmeninkjesspuier die de algehele sfeer op de tribunes bij NAC als geen ander binnen het journaille wél op waarde weet te schatten en te duiden.

Daags na het historische pak slaag in eigen huis bespreekt Sjoerd in zijn column in het Algemeen Dagblad de loyaliteit, trouw, zelfspot, betrokkenheid, liefde, (wan)hoop en frustratie van “de NAC supporter” en het contrast met de natte kranten op het veld. Hieronder 1 op 1 voor je overgenomen:

Sjoerd Mossou: Zelfs fans van NAC pikken niet alles

Zonder al te veel verwachtingen beklom AD-verslaggever Sjoerd Mossou zaterdagavond de tribune van zijn club NAC. Maar wat hij zag tijdens het duel met Ajax, deed zijn supportershart toch meer pijn dan hij had gedacht.
Op FOX Sports ging gisteravond de documentaire ‘Wij zijn NAC, wij zijn terug’ in première. Fijne timing wel, zo vlak na de meest ontluisterende thuisnederlaag aller tijden: 0-8 tegen Ajax.

Over de titel van de film kun je gemakkelijk cynisch doen, bijvoorbeeld door er twee woordjes achter te plakken: ‘Wij zijn NAC, wij zijn terug bij af.’

Toch sluit de documentaire in veel opzichten juist feilloos aan bij wat we zaterdagavond zagen gebeuren in het Rat Verlegh Stadion. Het zo grillige karakter van NAC komt uitvoerig aan bod in de film, dus óók de talrijke tegenslagen. Deze historische oorwassing kon er zogezegd ook nog wel bij.

NAC zal altijd een club van diepe dalen blijven, veel meer dan van pieken, en dat is helemaal niet erg. Ongeveer een jaar geleden stond NAC nog in het rechterrijtje van de Jupiler League. Triester dan toen kon het nooit meer worden. Dachten we.

Toch kwam deze avond aardig in de buurt. Niet eens alleen vanwege de uitslag, maar meer vanwege de ontluisterende manier waarop. Toen NAC in 1978 zijn – tot dit weekeinde – grootste thuisnederlaag ooit leed (1-7 tegen Ajax), had het in elk geval een herkenbaar, weerbaar elftal dat die dag een offday had.

Adolescenten

Maar toen ik zaterdagavond tussen mijn vrienden naar dat lusteloze zooitje adolescenten zat te kijken, voelde ik me haast ontheemd. Een Australiër op doel, een Spanjaard en een Est in het centrum, een Fransman in de spits, het halve elftal gehuurd van Manchester City. Een niksig vreemdelingenlegioen van pakweg een jaar of 21.

Op de bomvolle tribunes in Breda was te zien waar NAC werkelijk voor staat: loyaliteit, trouw, zelfspot, betrokkenheid, liefde, (wan)hoop en frustratie. Vrijwel iedereen bleef zitten, onophoudelijk klonk gezang, al dan niet schijtlollig of cynisch bedoeld.

Maar op het veld? Daar liep een onherkenbaar, zielloos voetbalteam dat een compleet stadion voor joker zette. Niet per se door dik van Ajax te verliezen, wel door als een stel kwetsbare, stuurloze amateurs over het veld te dwalen. In mentaal en tactisch opzicht: ontluisterend.

Heus, die 19.000 supporters op de tribune verwachten echt geen wonderen. Ze weten als geen ander waar NAC vandaan komt. Niemand eist in deze tijden nog een team met uitsluitend lokale jongens. Er is tot op zekere hoogte ook best begrip voor de keuzes van de club, voor de min of meer noodgedwongen samenwerking met City, voor de zuinigheid. Maar zaterdag bleek nog maar eens hoe dun het lijntje is.

Als je zo rigoureus kiest voor jonge exotische huurlingen als NAC nu doet, moet zich dat wel uitbetalen in voetbal dat tot de verbeelding spreekt, dat op zijn minst recht doet aan de waarden van de aanhang, waar vooruitgang in te ontdekken valt. Verliezen is één ding, een offday hebben we allemaal wel eens. Maar niet zo, niet zo weerloos, niet zo kleurloos, niet op deze manier. Zelfs het acceptatievermogen van hondstrouwe NAC-supporters is niet oneindig.