Zoals we allemaal inmiddels weten hebben de bossche `supporters` afgelopen zondag een `ereregel` overtreden. Zij konden tijdens de minuut stilte, gehouden ter nagedachtenis aan de overleden Bolle Damen, niet het fatsoen opbrengen om één fucking minuut hun kaken op elkaar te houden. Willem Reijn schrijft hierover in dagblad BN/De Stem een mooi stukske:

Gisteren stond een door zijn eenvoud ontroerende dankbetuiging in de krant. Voor Bolle Damen.

Daar was geen woord Spaans bij. Je zou bij wijze van spreken nog even achter je oren moeten krabben, voordat je op zijn voornaam zou kunnen komen.

Zondag had ik wel naar NAC willen gaan kijken, maar ja: een risicowedstrijd, dus geen kaartverkoop op de dag van de wedstrijd. En ik kwam er trouwens ook net achter dat mijn clubcard was verlopen. Dat was ik glad vergeten nu bij de meeste wedstrijden de kaartjes in de vrije verkoop gaan, wat ik overigens een prima initiatief vind van het bestuur met Willem van der Hoeven voorop.

Dus miste ik de wedstrijd tegen Den Bosch. Nu had ik aan het Den Bosch van Wiljan Vloet al slechte herinneringen. Wat was dat een negatief zootje, zeg – en nog erger was dat de ploeg ook heel lastig was te verslaan. Cruijff zou zeggen: je kunt er niet van winnen, maar wel van verliezen.

Nu waren het niet alleen de B-voetballers uit Den Bosch die zondagmiddag in grote droefenis doorbrachten, maar ook de supporters die zich onaangepast gedroegen. Voor de wedstrijd was een minuut stilte gevraagd ter nagedachtenis van Gerrie Bolle Damen.

Nou wil ik toegeven: dat valt niet mee met met veel snoepgoed doorvoede postpuberalen, die strak staan van de ADHD. Ze haalden amper de dertig seconden, voordat de Den Bosch-supporters de plechtige stilte doorbraken. Spreekkoren laaiden op, begeleid door een halve zool op een grote trom.

Ik was blij dat ik niet in het stadion was. Ik hou hier niet zo van.

Deze schennis van goed fatsoen is overigens ook op websites van Den Bosch-supporters geconstateerd en door enkele goedwillende supporters krachtig betreurd – en door anderen weer toegejuicht. Want dat is natuurlijk de bedoeling van hooligans: de tegenstander op een zo hard en onaangenaam mogelijke wijze kwetsen. In oorlog, liefde en voetbal zou zo alles geoorloofd moeten zijn.

Nou moeten we als Bredanaars natuurlijk niet vergeten dat we hier gelukkig één reputatie zijn verloren: NAC had volgens Stanley Menzo één van de meest racistische supportersgroepen van Nederland. Oerwoudgeluiden en fruitmanden kreeg hij in Breda over zich heen, wat pas verdween toen NAC de eerste zwarte spelers opstelde. Toen Andro Knel omkwam bij de vliegramp in Paramaribo lag het bontgekleurd met bloemen in de Beatrixstraat.

Spelers met rood haar hadden het natuurlijk wel weer erg moeilijk.

Ik dacht: als een scheidsrechter het spel stillegt omdat hij de hoer van PSV wordt genoemd, wat zou je dan tegen de aanhang van Den Bosch moeten doen? De wedstrijd was niet eens begonnen. Zou de Mobiele Eenheid het vak hebben moeten schoonvegen, tot aan Vught toe? Dat lijkt me nog eens een waardige herdenking: het hele stadion stil om een overleden speler te eren terwijl de politie knuppels laat regenen in het uitvak. Kan ik me toch weinig bij voorstellen en ik dacht niet dat je Gerrie Damen zo een eer bewijst.

Ik denk dat NAC op het veld het enige juiste antwoord heeft gegeven. Onfatsoen laat zich immers lastig bestrijden.

Nou we het er toch over hebben: het overlijden van de Bolle deed me wel om een andere reden even naar vroeger verlangen. Dat gewone jongens uit de omtrek bij NAC kwamen voetballen en dat een eer vonden. Ik weet, alles is anders, maar nu zelfs Babos op de bank zit in Rotterdam (net als Feher in Eindhoven), zou een NAC-spits die een stuk of tien aardige wedstrijden heeft gespeeld, zich nog eens achter de oren mogen krabben.

In NAC-kringen hoor ik dat Boussaboun zeker weggaat. Hij zou eens met Lurling moeten gaan praten.