In zijn eenvoudige rijtjeshuis in Oosterhout doet Ten Rouwelaar geen enkele moeite om het kind in hem te verbloemen. ”Het liefst zoek ik nu de spiegel op om te kijken hoe ze staan. Dat deed ik als jochie al, wanneer ik nieuwe keepershandschoenen van mijn ouders had gekregen.“

De NAC-doelman is een liefhebber van het zuiverste soort. Een pure romanticus, die alleen naar studio sport kijkt als hij de uitslagen van de wedstrijden nog niet weet. Een man bovendien die zijn ‘baan’ liefdevol als hobby typeert. Ik heb mijn plekje gevonden”, zegt Ten Rouwelaar als de Parel van het Zuiden ter sprake komt. ”Ik ben ik mijn carrière negen keer verhuisd. Bij NAC ben ik op mijn plaats. Ik heb het gevoel dat ik hier al jaren speel, proef het vertrouwen van leiding en publiek.“

Als alles goed is, tekent hij er snel een langjarig contract. Ten Rouwelaar hield een ‘positief gevoel’ over aan de vierjarige aanbieding die NAC hem dinsdagmiddag deed. Met zijn prima spel heeft hij de laatste twijfel die er bestond, onder druk presteren, feilloos weggevaagd.

De suggestie dat het aantrekken van concurrent Jim van Fessem hier wellicht een rol in heeft gespeeld, veegt hij resoluut van tafel. Ik denk dat de druk om te presteren vorig jaar groter was dan nu. Toen voelde het écht als mijn laatste kans.”

Druk. Het woord keert nog al eens terug wanneer Jelle ten Rouwelaar ter sprake komt. Hij ging er eerst bij psv, en later bij fc twente, aan onder door. Al wijt hij zijn mislukte avontuur in eindhoven zelf aan onervarenheid. ”Bij twente heb ik inderdaad slecht gepresteerd, zat toen ook nog anders in elkaar. Wonend in de stad, werd ik in enschede voortdurend aangesproken op mijn fouten. De pers schreef me naar beneden, dat raakte me. Ik wilde altijd weten wíe wát over me vond.“

Hoe anders is dat nu. Geleerd van het verleden, gaat Ten Rouwelaar niet mee met de ‘deskundigen’ die hem oranje in schrijven.

”Zo overdreven als het was om me als minkukel af te schilderen, zo irreëel is het nu om me opeens de nieuwe doelman van het Nederlands elftal te noemen. Al stemt het me wel trots. Ik ben een realist, al onderschat ik mezelf misschien wel. Ik denk dat ik bij NAC de ballen pak, die ik móet pakken en af en toe een onmogelijke.”

Een kwaliteit die bij michel vorm (fc utrecht), kenneth vermeer (reservekeeper ajax) en piet velthuizen (vitesse) leidde tot een uitverkiezing voor een vertegenwoordigend elftal. Of Ten Rouwelaar zich soms minder voelt? “Ab-sol-uut niet“, is hij fel. “Zéker niet minder zelfs. Wel mis ik ten opzichte van maarten stekelenburg (ajax) europese ervaring.”

Het gevoel dat ze in zeist snel bij Ten Rouwelaar terecht zullen komen, heeft hij niet. “Waarop ik dat gevoel baseer? Weet ik niet.“

Toch weer dat stempel, vermoedt hij even later, wanneer de schemering zich al meester heeft gemaakt van Oosterhout. ,,Iemand als piet schrijvers (rapporteur van de telegraaf, red.) ziet me nog steeds als die onzekere keeper van fc twente.”

Wanneer hij in andere bladen wordt gewaardeerd met een 8, krijgt Ten Rouwelaar van hem doodleuk een 5.
Ten Rouwelaar loopt naar de kast en haalt een foto van zijn vader tevoorschijn. Een forse en ogenschijnlijk gezonde kerel. Zo ga ik er later ook uitzien. Een beetje plomp“