NAC stond er weer eens goed op in de Eredivisie. Zowel op sportief vlak als de entourage er omheen. Een krachtig wapen, zo beseffen de spelers zelf ook. Voor nieuwe spelers is dit intimiderende ambiance wellicht nog even wennen, maar ze lijken het wapen zich al aardig eigen te maken.

Karol Mets vindt het prachtig. Afgelopen zaterdag mocht hij starten in de basis en genoot met volle teugen: ,,Ik heb genoten; van ons spel en van de supporters. Het is fantastisch om te weten dat wij een twaalfde man hebben die zo hard tekeer gaat en achter het team staat. Dit ‘Avondje NAC’ overtreft mijn vorige ervaringen in Estland en Noorwegen omdat het publiek hier letterlijk met ons meespeelt. They are really hard in the game. In moeilijke tijden, zoals na de 2-1 van FC Groningen, geven de fans dat extra steuntje in de rug,” zo laat hij vandaag weten in een interview met BN/DeStem.

In de wedstrijd tegen FC Groningen zagen we hem in de tweede helft een opmerking maken naar de scheidrechter op het moment dat de Groningers de bal gingen positioneren voor een vrije trap op de rand van de zestien. ,,Ik heb twee gele kaarten gekregen voor praten. Dat is niet goed. Ze zijn… hoe zeg je dat? Ze zijn erg snel aangebrand, vind ik. Ik zei alleen maar: ‘de vrije trap is twee meter naar achteren.’ Daar kreeg ik meteen een kaart voor, ongekend. Het voelt alsof ik niet kan praten met een scheidsrechter. Jammer, want iedereen zegt weleens iets toch? Ik baal hiervan, omdat het stomme en onnodige kaarten zijn. Ik moet leren de scheidsrechter de kans te ontnemen om mij geel te geven. Dat is mijn fout en daar neem ik alle verantwoordelijkheid voor. ”

De Est ziet net als zijn ploeggenoten nog veel groei kansen voor zijn team: ,,Als ik onze wedstrijd van Vitesse vergelijk met AZ, zie ik dat wij beter worden. Als een speler een fout maakte tegen Groningen, was er altijd iemand anders om die fout te herstellen. Zelf speelde ik met vertrouwen. Ik voelde me lekker en had een aantal goede tackles. In balbezit moet ik leren beter ingedraaid te staan en de looplijnen voor mijn teamgenoten niet dichtlopen. Als het aan mij ligt blijf ik staan en ga ik niet meer terug naar de bank. Maar dat is niet aan mij, de trainer beslist natuurlijk. ”