Ook voor Sjoerd Mossou is de maat vol. Hij ruimde deze ochtend zijn drukbezochte podium in het Algemeen Dagblad in om het eens niet over de nationale top 3, Danny Blind, Van Gaal, De Boer of Man United te hebben, maar over onze club die hem zo nauw aan het hart ligt.

Ach welja, daar is de pleuris alweer

COLUMNAD-columnist Sjoerd Mossou permitteert zich één keer per jaar een column te schrijven over zijn cluppie NAC! ‘Erger dan nu heb ik het nooit in levende lijve gezien.’

(Vergeef me, één keer per jaar sta ik mezelf toe een stukje over NAC te schrijven op deze plek. Aangezien het dieptepunt uit mijn supportersleven nu officieel is bereikt, leek me dit wel een passend moment.)

De huisdeejay draaide in de rust ‘Glory Days’ van Bruce Springsteen. Een subtiele vorm van zelfspot, vermoedelijk, of misschien is ‘galgenhumor’ een beter woord.

Het was een maandagavond in november, het stond 0-0, het was waterkoud en we speelden tegen Helmond Sport. NAC stond – en staat – op de elfde plaats in de Jupiler League. Serieus: elfde. In de bijna dertig jaar dat ik naar NAC ga, stond mijn club nooit eerder in het rechterrijtje van ons nationale afvoerputje, een enkele valse seizoenstart niet meegerekend.

Ik ging voor het eerst met mijn vader naar de Beatrixstraat in het seizoen 1988/89, het jaar ná de historische zeventiende plaats in de eerste divisie.

Erger dan nu heb ik het kortom nooit in levende lijve gezien, zelfs niet bijna. Niettemin zaten we maandagavond met meer dan tienduizend mensen op de tribunes. Ruim een week geleden, op vrijdagavond: ongeveer 17.000. Zoveel trouwe honden in de krochten van het profvoetbal: het is in Nederland nooit eerder vertoond.

Op onze nationale schaal is NAC een soort Leeds United of Newcastle United. Clubs met een onverwoestbare achterban, maar vooral clubs die om de zoveel tijd in een neerwaartse spiraal van ellende belanden. Financiële problemen, degradaties, wanbeleid, chaos.

Het grootste misverstand dat over NAC bestaat, is dat het een soort carnavalspolonaiseclub is, waar het allemaal niet uitmaakt of er gewonnen wordt, want feest is het zogenaamd toch wel. Onzin. Op weinig plekken kan de pleuris zo ongenadig uitbreken als het slecht gaat. De rauwe, emotionele betrokkenheid is in Breda eerder te groot dan te klein.

Het punt is nu alleen: zelfs de pleuris is ondertussen ongeloofwaardig geworden. De pleuris is bij NAC nu al zo oneindig vaak uitgebroken, dat de pleuris een soort Prem Radakishun is geworden. Na de 1.254ste keer denk je: ach welja. Gaap. Daar zullen we Prem/de pleuris weer hebben. Het grote gevaar is dat totale apathie dreigt, zoals ze dat ook bij Sparta hebben meegemaakt.

Woede maakt plaats voor machteloosheid. Elke nieuwe crisis, elke ontslagen trainer, elk vleugje verse hoop slaat dood in  de modder. Het probleem van NAC is niet dat de mensen thuis blijven, dat nooit, maar wel dat de mensen steeds wezenlozer voor zich uit gaan zitten staren, volkomen murw gebeukt. Ik merk het ook aan mezelf: ik word nog amper boos.

Ik verbaas me over hoe ongelooflijk slecht de van Manchester City gehuurde spelers zijn (is Jules de Corte daar soms scout?), maar aan tenenkrommend slecht voetbal zijn we ondertussen wel gewend. Er is nog één min of meer opbeurende gedachte om je aan vast te klampen: slechter dan dit kan niet. De bodem is bereikt. Het zal nog een tijdje duren, jaren vermoedelijk, maar ooit wordt het beter.