Vandaag is de eerste training van het nieuwe seizoen. Normaal gesproken een feest voor supporters, nieuwe gezichten en hoop op een goed jaar. Nu is echter alleen dat laatste realiteit, al lijkt de kans dat de hoop slechts ijdel is levensgroot.

Wat is dat toch met NAC. Hebben we eindelijk een fantastische trainer met veel draagvlak onder de supporters, en hebben we een degelijke technisch manager die op geheel eigen wijze in alle rust een elftal samenstelt, kunnen de twee haantjes ineens niet met elkaar door een deur. Trainer Hyballa wordt op de korte termijn afgerekend en zoekt naarstig naar de beste ingrediënten voor dat recept, terwijl technisch manager Vanden Abeele gaat voor de lange termijn en de ‘transferbalans’.

Na het uitzonderlijke interview over het verschil van mening heeft directeur Mattijs Manders individueel met de kemphanen gesproken en met name aan Hyballa de waarheid gezegd. Je kunt het met elkaar gruwelijk oneens zijn, maar dat doe je in een interne bespreking. Zodra de deur opengaat spreek je met één woord. Dat is de verhouding tussen werknemer en club. Dat ging iets meer dan een week goed.

Gisteren provoceerde Hyballa opnieuw om in een interview over Peter van Ooijen op slimme wijze aan te geven dat deze speler echt fan is van Hyballa en dat NAC deze ervaren Nederlander een contract aan moet bieden. Of Hyballa heeft een plaat voor z’n kop, of hij is met een tactisch meesterplan bezig om straks met een zak geld een nieuw avontuur in het oostblok te kunnen starten.

Al met al straalt deze kwestie opnieuw negatief uit op de club. Doet de directeur niets dan wordt dit een wekelijks item, grijpt de directeur in dan moeten we op zoek naar een nieuwe trainer en wordt het kerkhof weer wat voller. Een ideale start voor Manders is het in ieder geval allerminst. En dat heeft alles met lange tenen en korte pikkies te maken. Het verhaal van NAC in de 21e eeuw…