Na één training hebben we al een hele goede indruk gekregen van de werkwijze van Stijn Vreven. En die is hard en onverbiddelijk. De revitalisering van de selectie zal de jongens aardig wat schrik doen aanjagen. Zijn benadering is direct en houdt de ploeg messcherp. Het onderstaande artikel van Yadran Blanco in BN/DeStem geeft ons een fraaie voorbode van wat we kunnen verwachten. Je gaat beter snappen waarom we op DROL zo’n pro-Vreven campagne aan het voeren waren.

Schaamteloos 1-op-1 overgenomen van BN/DeStem:

---

Vreven grijpt NAC-spelers bij de strot: ‘Niet janken joh, komaan…’

Oudenbosch
Zijn rechterknie ligt in het gras. Tegen de kalklijn aan. Het linkerbovenbeen leunt in een hoek van negentig graden op zijn onderbeen. De linker- en rechterarm liggen over het linkerbeen. In zijn handen een fluitje, een blocnote en een stopwatch. Vaak neemt Stijn Vreven die observerende houding aan. Maar nooit lang. Hooguit een minuut per keer. Stiltes zijn zeldzaam. ” Eh jong. Het is hier geen vakantie… Werken man. ”

Fabian Sporkslede wordt ter verantwoording geroepen door de nieuwe trainer van NAC. Hij is niet de enige. Exponent van de nietsontziende jeugdopleiding van Ajax, maar niet minder verrast door de bevlogenheid van de Belg. Verschrikt kijkt hij naar de zijkant. Een tikkeltje beduusd. ” Kevin.. Kevin.. ” , roept Vreven twee keer kort achter elkaar. ” Sneller man. Komaan zeg. ”

Grimas
De rechterarm wordt gestrekt. De hand zwiept van binnen naar buiten. Hij is rechtop gaan staan. Kevin van Diermen moet sneller aansluiten en de verdediging mee naar voren nemen. Even overweegt Vreven het veld in te lopen. Hij bedenkt zich. De grimas van Van Diermen zegt veel. ” Je schakelt niet om Cyriel. Je treurt na, man. ” Dit keer loopt Vreven wél het veld in. ” Waarom doe je dat? Waarom zo moeilijk man? Houd het simpel ” , gebiedt hij de topscorer. Geen speler die iets terugzegt. Overdonderd als ze zijn door de entree van de gepassioneerde Vreven.

Simpel en simple. Het zijn de meest gebruikte woorden op dag 1 van het driedaags trainingkamp in Oudenbosch (trainen) en Bosschenhoofd (slapen). ” Just keep it simple, please. Let the ball go ” , klinkt het dikwijls. Simpel spelen en de bal het werk laten doen. Om mee te beginnen, prent Vreven zijn spelers in. Overrompeld zijn ze bij zoveel energie langs de kant. Bij zoveel coaching en sturing. ” Listen… Listen! ” , roept Vreven ergens tijdens het partijspel waarbij het opvalt dat hij vasthoudt aan de elf van Dijkhuizen: Brondeel; Sporkslede, O’Neill, Verschueren, Smith-Brown; Rommens, Haemhouts, Damen; Korte, Dessers en Barker. Drie seconden is het stil. Alleen het wapperen van de vlaggen in de wind, om het hoofdveld van amateurclub Victoria’03, maakt geluid. ” Just play it simple ” , zegt hij staccato en na ieder woord kort ademhalend.

Antilope
Sporkslede heeft net een bal ingespeeld op Robbie Haemhouts die als een antilope wordt ingesloten door een groep hongerige leeuwen. Balverlies is het gevolg. ” Gewoon simpel de bal naast je spelen Fabian. ” De rechtsback kijkt de coach met uitpuilende ogen aan.

” Higher, higher! ” Hoger dus. Hoger druk zetten. Bij het terugverdedigen krijgt Thomas Agyepong het dwingende advies bij balverlies sneller te knijpen en het veld klein te maken. Het gaat op en neer. De aanvaller bijt goed zichtbaar op zijn tanden. ” Cyriel Dessers… ” Vreven spreekt nu voor- en achternaam uit. ” Speel met kloten. Echt, speel met kloten alsjeblieft. ” De trainer zit iedereen achter zijn vodden aan. Niemand uitgezonderd. ” Je vraagt ‘m niet. Dan krijg je hem ook niet. ” Jeff Stans wordt aangesproken op zijn passieve houding. De middenvelder, ingedeeld bij de reserves, lijkt iets te willen zeggen, maar bedenkt zich. Of komt er gewoonweg niet aan toe. Waarschijnlijk dat laatste. Want wanneer Stans de woorden van Vreven op zich laat inwerken, is de trainer verder getrokken. Geen tijd te verliezen.

Slappelingen
” Arno.. Je hebt een prima inspeelpass. Doe er iets mee. Maak er gebruik van. Schuif mee in ” , krijgt Arno Verschueren te horen. Dessers gaat naar de grond. ” Cyriel… Ga toch niet janken joh. Sta op man. Het was maar een duel hè… ” Vijf seconden later schiet de spits een bal in kansrijke positie net over.

Aan slappelingen heeft Vreven niets. Aan mensen die niet het maximale geven evenmin. Hij verlangt, nee eist, totale overgave. Wie niet meegaat, valt af. Hij perst zijn spelers als sinaasappelen uit. Tot aan de laatste druppel. Vreven breekt opnieuw in. ” Ik ga het iedere dag zeggen. Je bent veel te lief voor jezelf. ”

Hij loopt vanuit de middencirkel terug naar de zijlijn. Half gehurkt en half geknield zet hij zich in het natte gras. Maar nooit lang. Het moment dat hij het veld inloopt, is nooit ver weg. Vreven is een van hen.