Tamás Petö was de wanhoop nabij. Knieblessures, doping. Hij overwoog even te stoppen met voetbal, maar na gesprekken met familie, vrienden en NAC besloot hij toch door te gaan.
Inmiddels ziet het er zonniger uit voor Petö: hij kan weer spelen, en heeft hij zijn contract met NAC verlengd.

Vandaag staat er vandaag een mooi stuk in de Stem. Komt het:

‘Ik wil spelen, ik kan spelen’
Door Ad Pertijs

Vrijdag 26 november 2004 – BREDA – Bruine trui, bruine ogen. Glinsterende, lachende ogen vooral. „In Hongarije noemen ze me al dokter Tamás Petö. Zoveel weet ik ondertussen van knieën.“.

Knieën die hem afgelopen zomer tot wanhoop dreven. „Ik was op vakantie in Hongarije, samen met mijn familie. Op een gegeven moment wist ik het voor honderd procent zeker: ik stop met voetballen. Weer was het mis met mijn knie. Weer kon ik niet voetballen. Ik was helemaal dood van binnen. Heus, op dat moment denk je niet aan het geld dat je nog kunt verdienen. Je voelt alleen de pijn van het niet kunnen voetballen. Mijn familie is toen op me in gaan praten. ‘Probeer het nog een keer.’ Omdat ze weten hoeveel voetbal voor me betekent. Later bij NAC hoorde ik hetzelfde. De trainer zei dat ik door moest gaan. Directeur Theo Mommers zei: denk er nog eens goed over na. Dat heb ik gedaan en als zoveel mensen nog in je geloven, komt het positieve gevoel weer terug. Maar moeilijk was het wel.“

Een terugblik. „Als jonge voetballer was ik nooit geblesseerd. Ik was altijd fit. Ja, soms een kleine spierblessure, maar nooit iets ernstigs. Tot het begin van het seizoen 2002/2003.“

Tegen Roda JC ging het mis, zonder dat er een tegenstander in de buurt was. „Ik lag daar op de grond en was alleen maar een beetje bang. Ik kon nog lopen. Pas enkele dagen later bleek hoe erg het was. Afgescheurde kruisbanden. Opgewekt begin je dan nog aan de revalidatie.“

Uit balans

Een jaar later pas kon hij zijn rentree maken. Maanden van sukkelen volgden. Tijdens de voorbereiding op het seizoen had hij te snel geprobeerd de aansluiting weer te maken. „Mijn lichaam en spieren waren nog niet in balans. Het gevolg was een reeks kleine blessures.“

Tot het begin 2004 weer misging. Weer de knie, weer de kruisbranden afgescheurd.

„De tweede keer was niet zo pijnlijk, maar wel veel moeilijker. Vooral mentaal. Ik ben voetballer, maar ik kon niet voetballen. Ik zat alleen maar op de tribune en ik werd doodziek van het kijken naar een wedstrijd. Je denkt: een keer in je voetballeven kun je tegen zo’n zware blessure oplopen. Maar twee keer? Gelukkig waren er vrienden als Csaba Fehér en Gabor Babos. Vooral Csaba. Iedere dag stond hij aan mijn bed in het ziekenhuis. En later kwam hij iedere dag thuis langs.“

Positief

Terug van vakantie begon hij dus welgemoed aan zijn tweede revalidatie. In september volgde weldra de derde dreun: doping! Petö kreeg twintig duels, waarvan tien voorwaardelijk, aan zijn broek omdat hij een half jaar ervoor (na afloop van PSV-NAC) positief was getest op norandrosteron, een afbraakproduct van het spierversterkende nandrolon.

De Hongaar zegt nog altijd met de hand op het hart dat hij onschuldig is. „Ook de teamarts van het Hongaars elftal heeft me in overleg met het Hongaarse dopinglaboratirum, verzekert dat de gemeten waarde zo klein is, dat je kunt spreken van de natuurlijke hoeveelheid van die stof in mijn lichaam. Zelf denk ik dat de kleine verhoging van die waarde te maken heeft met de hamstringblessure, die ik net die wedstrijd tegen PSV opliep.“

Ook tijdens de dopingaffaire bleef NAC vierkant achter de middenvelder staan. Het ontroert hem nog.

„Ik begrijp soms niet waarom NAC nog altijd in me gelooft. Ik ben zo lang geblesseerd geweest en ik verdien hier een hoog salaris. Dan kan ik me voorstellen dat een club denkt: wat moeten we nog met hem. Echt, soms snap ik niet waarom ze me zo blijven steunen. Zouden ze me zo’n aardige jongen vinden? Of vinden ze me zo’n goede voetballers? Ik hoop beide.“

Hij zegt het lachend. Want hij kan en durft weer te lachen. Hij wil niet wakker blijven liggen bij dat ene woord: waarom?

„Waarom me dit is overkomen, weet alleen God. Verder sta ik er niet meer bij stil. Ik kon destijds kiezen tussen NAC en Hannover. Ik koos voor NAC omdat Csaba me bleef verzekeren hoe geweldig het hier is. Ik denk nu niet: had ik maar voor Hannover gekozen, dan was me dit niet overkomen. Zo werkt het niet, volgens mij. Ik heb een geweldige eerste jaar gehad hier. Mijn topjaar tot dusverre.“

Hopen

Bijgeloof speelt hem ook nu geen parten. „Of ik bang ben weer te beginnen? Welnee. Ik durf te hopen dat het nu wel goed blijft gaan.“

Of hij het ook gelooft? „Het is vooral hopen. Als voetballer heb ik altijd van dag tot dag geleefd. Ik ben nooit een dromer geweest. Toen ik thuis begon bij Veszprém, dacht ik nooit aan een grote club. Laat staan aan het Hongaars elftal. Ik ben steeds in kleine stapjes vooruit gegaan. Altijd vroeg ik me af of ik wel goed genoeg was voor de hogere divisie. Zo zit ik nog steeds in elkaar. Ik ga beginnen in Jong NAC en hoop binnenkort weer in het eerste elftal te spelen. Daarna zien we wel weer verder.“

„Ik weet dat in mijn eerste jaar bij NAC veel grote clubs interesse in me hadden. Dat was toen. Nu is NAC mijn grote club. Terugkeren in het Hongaars elftal is de volgende stap.“

Niet bang

Weer de wei in. Met knieën, die het de vorige twee keer begaven. „Ik ben fit. Ik kan alles weer doen. Waar zou ik me druk om maken? Ik ben niet bang voor de duels. Ik ga ze ook zonder nadenken aan. Het is simpel: ik wil spelen, ik kan spelen.“

Nooit getwijfeld ook toen hij voor het eerst weer met de groep meetrainde? „Ik was niet bang, maar deed het de eerste keer wel rustig aan. Goed nadenken bij wat je doet meer.“

Hij traint nog niet zo lang mee met de groep. (lachend) „Ik heb zo lang mogelijk in mijn eentje in het bos gelopen. De tien kilometer kon ik moeiteloos aan, maar ik kon het niet aan om op het trainingsveld van NAC mijn rondjes te lopen. Nee, dank je. Ik daar lopen en dan steeds kijken naar de anderen die er hun partijtjes speelden. Geloof me, dat deed me te veel pijn.“