Een gevoel wat zich meester van je maakt, als je in de schemering van de eerste gure oktobernacht over de Hooge Brug richting het centrum wandelt. De weerkaatsing van het Spanjaardsgat in het water, de historische panden waarin het bier al eeuwenlang vloeit. De majestueuze toren van de Grote Kerk, die uitkijkt over de stad en haar inwoners.

Bedenk je de volgende keer als je daar loopt eens hoe onze stad eruit had gezien, als er op de plek van ’t Spanjaardsgat een jaren ’70 winkelgalerij had gestaan, de panden in de stad waren vervangen door zielloze blokkendozen en dat op de plek van de Grote Kerk een Pathé bioscoop was gebouwd.

Dit scenario is ons gelukkig bespaard gebleven door de moed en heldendaden van onze Poolse Bevrijders. Generaal Maczek was namelijk duidelijk in zijn bevel aan zijn troepen: zo min mogelijk schade toe brengen aan de mensen, kerken, monumenten van onze stad. Geen artillerie, maar voornamelijk de kwetsbare infanterie.

Vele jonge Poolse soldaten hebben hun leven gelaten in keiharde straatgevechten. Strijd leveren op leven en dood, voor een stad waar ze tot op die dag nog nooit van hadden gehoord. Een stad waar ze vanaf die dag voor altijd mee verbonden zouden zijn. Een stad die dankbaar moet zijn en ook moet blijven.

Dziękuję