Het is Paolo Fernandes aan de deur, die wil nu weleens echt meedoen in plek van invalbeurtjes van een paar schamele minuten. Het geval wil dat hij in die 5 minuten die hij soms maar mee mag doen wel vaak de samenvatting haalt met een classificatie van de commentator in de trant van “maar de mooiste actie van de wedstrijd kwam van Paolo Fernandes”. Niet altijd, ook hij deelde een aantal keren in de malaise, maar dat het manneke een hele goeie trap met dito actie in zijn voeten heeft, zijn we allemaal al een aantal keren getuige van geweest.

De jonge Spanjaard heeft de pech gehad net tijdens de enige 2 winstpartijen dit seizoen (groningen en feyenoord) geblesseerd aan zijn lies geweest te zijn. Daarna hield Vreven halsstarrig vast aan zijn grootste concurrent Giovanni Korte. Misschien wel omdat die laatste zich medeclubtopscorer mag noemen, weliswaar met slechts 3 doelpunten, maar toch.

Fernandes heeft het er niet makkelijk mee. ‘Iedere week verwacht ik dat ik speel, iedere keer is de teleurstelling groot als dat niet gebeurt. Op vrijdag naar huis gaan, wetende dat ik de volgende dag niet speel, is zwaar.’

Tijd voor verandering en eens een echte kans in het elftal zo vindt hij. ‘Wat ik al zei: ik denk dat ik op de trainingen en als invaller in de wedstrijden goed bezig ben. Ik voel dat ik klaar ben om in de basis te beginnen. De steun die ik van iedereen krijg doet me goed. Toch voel ik me soms een beetje down, omdat voetballen mijn grootste passie is. Ik wil gewoon dolgraag spelen, het team helpen en laten zien wat ik kan. Het is wachten op een kans. Tot die tijd zijn de potjes met het tweede belangrijk. De trainer zegt dat mijn kans komt als ik hard blijf werken. Daar vertrouw ik op.’

De meeste kritiek krijgt Fernandes op het verdedigende en tactische aspect van zijn spel. Dat moet ook beter zo vindt hij zelf. ‘De snelste manier om te leren is door wedstrijden te spelen. Ik ben pas 19 jaar en heb nog niks bewezen. Logisch dat er wat aan schort, ik ben naar NAC gekomen om een completere speler te worden. Bij City was ik gewend om altijd de bal te hebben. Hier heeft het team veel minder vaak de bal, een groot verschil. Ik ben een speler die leeft van zijn acties. Als ik erin kom, ben ik op mijn best in een-tegen-een situaties. Dribbelen, passeren en een voorzet geven. Daar kunnen wij meer gevaar uit halen en zouden we meer moeten uitbuiten.’

En daar legt Paolo de vinger waar het zeer doet. Hoe vaak zien we de buitenspelers van NAC de back van de tegenstander uitspelen, de achterlijn halen en een goede voorzet afgeven? Hoogtijd om onze balvirtuoos voor de leeuwen te gooien. Wat hebben we te verliezen?