Geboren en getogen in Barneveld groeide Alfred Schreuder op op de boerderij van zijn ouders. Samen met zijn broer Dick voetbalde hij dikwijls op een grasveldje in de buurt en de twee werden dan ook al snel lid van SDV Barneveld. In Barneveld liepen ook Erik en Arthur van Veldhuizen rond, twee jongens die bij Feyenoord in de jeugd speelden. Toen Alfred 10 jaar was, zijn Dick en Alfred eens een dagje met ze meegegaan. Ze mochten meetrainen en Wim Jansen zei gelijk daarna dat ze mochten blijven. Vanaf dat moment bracht pa Schreuder hen vier keer in de week na school met de auto van Barneveld naar Rotterdam om te trainen en te spelen.

Toen Alfred bij Oranje `onder 14` zat en PSV de broers benaderde voor hun internaat, was dat eigenlijk geen eerlijke keuze. Alfred wilde dolgraag bij Feyenoord blijven, maar wist gewoon dat overstappen naar PSV een betere oplossing was. Ondanks het feit dat bij de Eindhovenaren alles goed geregeld was, ging Schreuder in 1990 terug naar Rotterdam en werd hij toegevoegd aan de selectie. In het begin ging het best goed en het leek erop dat hij een echte kans zou krijgen. Ware het niet dat Schreuder geblesseerd raakte; hij scheurde een kruisband af en kreeg ook nog eens last van zijn meniscus. Maar liefst zeven maanden lag de middenvelder eruit. Daarna had hij moeite om zijn oude niveau terug te vinden en leek het hem beter om elders onderdak te zoeken.

Feyenoord werkte volledig mee en verkocht Schreuder voor een ton (45.000 euro) aan RKC. `Ik kwam gelijk in de basis, als middenvelder, en heb me in Waalwijk goed kunnen ontwikkelen. Ik heb er ook veel geleerd van bijvoorbeeld trainer Bert Jacobs. Onder hem was de organisatie in het veld altijd goed. Bovendien had hij veel individuele aandacht voor de spelers en daar stak je veel van op.`

Na vier jaar RKC kon de 35-voudig jeugdinternational naar NAC, FC Utrecht en Vitesse. De interesse van NAC-trainer Herbert Neumann gaf de doorslag en daarom koos hij voor de Bredanaars. Het eerste jaar was heel goed, maar het tweede jaar was rampzalig met degradatie als gevolg. Gelukkig werd NAC in zijn derde jaar wel meteen kampioen van de Totodivisie, waarbij Schreuder een enorme rol van betekenis speelde. `Dat was mooi om mee te maken, zeker omdat het de opmaat zou zijn voor drie heel succesvolle jaren onder Henk ten Cate. Hij is denk ik wel de trainer waar ik het meest van heb geleerd. Hij is heel sterk in het formeren van een team en wijst iedereen op zijn verantwoordelijkheden. Ik werd in die tijd aanvoerder bij NAC en leerde ook op dat vlak veel.` Tijdens zijn laatste seizoen werden de geelzwarten zelfs vierde, wat plaatsing voor Europees voetbal betekende.

Schreuder had het naar zijn zin in Breda en wilde zijn carrière graag bij NAC afsluiten. `NAC is natuurlijk een hele mooie vereniging met een leuk stadion en een fantastisch publiek.` Maar in de zomer van 2003 kwam er ineens hele concrete belangstelling vanuit Oostenrijk. Austria Wien wilde Schreuder inlijven en was bereid heel ver te gaan. Met NAC waren ze er ook zo uit en toen lag het balletje bij Alfred zelf. `Ik wilde het avontuur wel aangaan, maar had eigenlijk te weinig rekening gehouden met mijn vrouw. Zij had nooit verwacht dat NAC me écht zou laten gaan en had er dus niet echt rekening mee gehouden dat het concreet zou worden. Ik heb dat misschien ook verkeerd ingeschat, maar hoe het ook zij, Esther wilde absoluut niet naar Oostenrijk toe, zodat ik Austria af moest bellen.` Enkele dagen nadat hij de Oostenrijkers had afgebeld, verkocht Feyenoord Paul Bosvelt. De Kuipbewoners informeerden vervolgens bij Schreuder om zijn plaats in te nemen en voor 1,3 mln euro was een overgang snel beklonken. Terug naar de Kuip betekende dat de cirkel rond was. Na het eerste seizoen gaf de nieuwe trainer Ruud Gullit echter aan niet zo gecharmeerd te zijn van de diensten van Alfred. RKC toonde meteen interesse en Schreuder werd voor een jaar verhuurd aan de Waalwijkers. De middenvelder had er enorm veel zin in.

In oktober 2004 kreeg Schreuder echter vreselijk nieuws te horen. Bij zijn 5-jarige dochtertje Anouk werd een ernstige tumor in het hoofd geconstateerd. Genezing was niet mogelijk en een lange lijdensweg volgde. Na 1½ jaar moest de kleine Anouk het oneerlijke gevecht opgeven. Na haar overlijden op 14 maart 2006 kwamen er steunbetuigingen vanuit de supporters van NAC, Feyenoord en RKC Waalwijk. Bij zoiets vreselijks blijkt maar weer eens hoe betrekkelijk het leven is.
Alfred en zijn gezin knokken om er weer bovenop te komen, om verder te gaan. Schreuder bleef bij Feyenoord en wilde middels het voetbal zijn leven weer oppakken. Maar ook dat was hem niet gegund. Vijftien maanden zat de Barnevelder in de lappenmand. Na drie achillespeesoperaties en ruim een jaar revalideren kwam hij in januari 2007 terug bij de spelersgroep. Hij maakte het seizoen af, speelde enkele wedstrijden en mocht transfervrij vertrekken.

Ondanks dat NAC ook interesse toonde, werd het toch FC Twente. Schreuder tekende er een éénjarig contract wat hij keurig uitdiende. In Enschede kwam hij slechts tot 3 competitieduels. `De laatste tijd kreeg ik last van kleine blessures en het kostte me steeds meer moeite honderd procent fit te worden. Hoewel ik weinig speel, is dat op dit niveau natuurlijk een absolute vereiste.' Alfred beëindigde zijn spelersloopbaan en gaat vanaf 2008-2009 aan de slag in de technische staf van Twente.

PALMARES:

• Kampioen van Nederland: 1993 (Feyenoord)
• Kampioen eerste divisie: 2000 (NAC)