ees Rijvers heeft een aardige CV op zijn naam staan. Hij was bondscoach, trainer van ondermeer PSV en FC Twente, 33-voudig international, won als coach drie landstitels (PSV), twee KNVB-bekers (PSV) en één keer de UEFA Cup (PSV), maar is bovenal speler van NAC geweest. Zijn dribbels waren niet speels, maar geladen met venijn. Met korte, snelle pasjes denderde hij om de drukte heen. Met dezelfde pasjes was hij bereid om een bal te heroveren op het middenveld. Als een keffertje, happend naar de voeten van een fietser. En hup, daar vloog hij weer naar voren. Wee degene die hem probeerde te stuiten. Al moest hij er het halve veld voor over, hij kwam erlangs. We hebben het natuurlijk over Kees Rijvers.

Kees Rijvers werd op 27 mei 1926 geboren in Princenhage, in de Dreef op nummer 10, als zoon van een schoenmaker. De familie Rijvers, bestaande uit vader, moeder en vijf kinderen, woonde op een steenworp afstand van het NAC-terrein aan de Heuvelstraat. Van kleins af aan was Kees helemaal gek van voetbal en ging hij met zijn vriendjes al naar NAC kijken. Pas op 12-jarige leeftijd werd hij lid van Groen Wit. Maar niet voor lang. In 1940 ging de aanvaller al naar NAC, dat net verhuisd was naar de Beatrixstraat.

De ster van de technisch begaafde linksbinnen steeg snel en aan het eind van het seizoen 1943-1944 maakte Rijvers zijn debuut in het eerste elftal van NAC. Zijn sportieve loopbaan verliep voorspoedig maar privé beleefde hij zijn moeilijkste periode. In april 1944 stierf zijn moeder. Vader ging bij een van zijn dochters wonen en Kees werd min of meer aan zijn lot overgelaten. Kees kwam bij een tante in de kost en later bij een zuster. Maar werk en training liepen niet goed. Fysiek dreigde hij er onderdoor te gaan. De jonge Rijvers werd opgenomen in het gezin van Lou van der Linden, de toenmalige aanvoerder van NAC. Gelukkig ging het op en duur beter en dat was ook aan zijn prestaties te merken. Zo debuteerde de kleine Bredanaar op 10 maart 1946 in het Oranjehemd. Rijvers sierde zijn eerste optreden tegen Luxemburg met een treffer op en had daarmee zijn aandeel in de 2-6 overwinning van Nederland. In de jaren daarna regeerde het Gouden Binnentrio Rijvers-Wilkes-Lenstra en zorgden zij voor vele mooie momenten en talloze doelpunten.

In oktober 1950 trok Kees Rijvers naar Frankrijk om daar als full-prof bij Saint Etienne zijn geluk te beproeven. De balvirtuoos verwierf zich al snel de bijnaam `De dribbelaar der lage landen` en maakte later bij zijn volgende werkgever Stade Français zijn koosnaam meer dan waar. Via nogmaals Saint Etienne keerde Rijvers in 1957 terug naar Nederland en ging als volleerd prof aan de slag bij Feyenoord. Het betekende voor Rijvers zijn rentree in het Nederlands Elftal waar hij tijdens zijn Franse periode niet meer voor speelde. Tot aan zijn laatste interland op 3 juli 1960 te Paramaribo tegen Suriname droeg Rijvers als Feyenoorder nog 14 maal het Oranjeshirt en bracht hiermee zijn totaal op 33 caps waarin hij 10 maal scoorde.

Feyenoord bleek toch tegen te vallen en in 1960 verkaste Rijvers toch weer naar Saint Etienne. In 1962 keerde de linkervleugelspeler voor één seizoen terug naar NAC om daarna als trainer zijn loopbaan in de voetbalwereld voort te zetten. Zo trainde Rijvers met wisselend succes FC Twente, PSV en Beringen en ging hij op 1 juli 1981 een verbintenis met de KNVB aan. Tot 1 november 1984 fungeerde de voormalig international als bondscoach toen hij na een ruzie met Rinus Michels zijn ambt neerlegde.

Kees Rijvers heeft alles meegemaakt in de voetballerij. Als voetballer, als clubtrainer en als bondscoach. Toch ontbreekt er iets op zijn curriculum vitae. `Ik heb het altijd bijzonder jammer gevonden dat ik nooit trainer van NAC ben geweest. Na de gewonnen UEFA Cup met PSV had ik maar één doel: trainer van NAC worden. Ik ben slechts één keer gevraagd door NAC. Dat was in het seizoen 1992-1993 toen John Peek voorzitter was en NAC in de eerste divisie speelde. Het ging heel slecht met NAC. Ik wilde wel, alleen niet voor een half jaar. In die korte periode kun je niets bereiken. Ik wilde minimaal een contract van 2½ jaar. Uiteindelijk koos NAC voor Ronald Spelbos.`
Het had zo mooi kunnen zijn: de loopbaan van Kees Rijvers die begon en eindigde bij zijn cluppie. Het mocht helaas niet zo zijn.

Palmares:

• Kampioen van Frankrijk: Saint-Étienne (1957)
• Beker van Frankrijk: Saint-Étienne (1962)