Palmares
- Nederlandse beker (1966, Sparta en 1969, Feyenoord)
- Intertoto Cup (1968, Feyenoord)
- Nederlands kampioenschap (1969 en 1971, Feyenoord)
- Europacup 1 (1970, Feyenoord)
- Wereldbeker voor clubs (1970, Feyenoord)

'Ik mag nooit meer voetballen op straat'. Ontelbare malen moest de jonge Theo Laseroms op het Roosendaalse politiebureau deze strafregels schrijven alvorens zijn vader hem kon komen ophalen. Zijn moeder was dan ook opgelucht toen de oudste van haar vijf kinderen in 1949 lid werd van de plaatselijke voetbalclub RBC. Daar ontpopte Theo zich als een felle rechtsbuiten. Nauwelijks zestien jaar oud kreeg hij een vaste plaats in het eerste elftal. Een jaar later, in 1957, werd RBC kampioen en promoveerde de club naar de eerste divisie. Intussen ging het op school minder goed. Laseroms moest de MULO voortijdig verlaten. Daarna volgde hij in Roosendaal opleidingen voor bankwerker en voor typograaf.

In 1958 werd de semi-prof Laseroms aangekocht door NAC. Bij deze Bredase eredivisieclub ontwikkelde hij zich tot een voorhoedespeler van klasse. Hij kreeg al snel een vaste plaats in het team van Jong Oranje. De voetbaltop bereiken was volgens hem alleen mogelijk wanneer men bij een club in de randstad speelde. Zijn overgang in 1963 naar Sparta betekende daarom voor Laseroms een belangrijke promotie. Bij de Rotterdamse club verwierf hij nationale faam. Door zijn bikkelharde speelstijl, zijn ijzersterke wedstrijdmentaliteit en zijn opvallende verschijning - kort van stuk, brede schouders en korte benen - kreeg hij al snel de bijnaam 'Theo de Tank'. Ook bij Sparta stond Laseroms in de voorhoede, totdat trainer Wiel Coerver besloot hem als centrale verdediger op te stellen. 'Al draagt een trainer mij op om te gaan keepen, dan doe ik dat ook', zei hij daarover (Vente, 50).

In 1965 speelde Laseroms zijn eerste wedstrijden in het Nederlands elftal: op 7 april tegen Noord-Ierland en op 4 november tegen Zwitserland in de voorrondes voor het wereldkampioenschap. Oranje stond er slecht voor en bondscoach Denis Neville stelde hem daarom op in de spits. Hij zocht in Laseroms 'een soort met dynamiet geladen speerpunt' (NRC , 15-11-1965). De opzet mislukte: Nederland werd uitgeschakeld. Wel scoorde Laseroms tegen Zwitserland het enige doelpunt voor Nederland, met een fraaie kopbal uit een voorzet van Sjaak Swart.

In die jaren konden nog weinig profvoetballers van hun inkomsten leven. Via bestuursleden van NAC en Sparta vond Laseroms werk als vertegenwoordiger bij een houthandel in Breda en bij een glashandel in Rotterdam. Later zou hij twee slijterijen bezitten, gekocht van het geld dat hij verdiend had in de Verenigde Staten. Als een van de eerste Nederlandse voetballers was Laseroms, begin 1967, naar dit land vertrokken. Door bemiddeling van de Duitse voetbalmakelaar Raymond Schwab kreeg hij een contract bij de Pittsburgh Phantoms. Laseroms' plotselinge vertrek bij Sparta leidde tot een geruchtmakende rechtszaak wegens contractbreuk. De Rotterdamse club werd een schadevergoeding van 170.000 gulden toegekend, die door de Phantoms werd betaald. Het Amerikaanse verblijf was financieel gezien weliswaar een succes, maar sportief viel het tegen: het Amerikaanse voetbal stond nog in de kinderschoenen. In deze periode strandde zijn huwelijk.

Eind 1967 keerde Laseroms terug naar Nederland. Hij hertrouwde met Ineke van Gool, die hij al vóór zijn vertrek had ontmoet, en kreeg - met ingang van het seizoen 1968/1969 - een contract bij Feyenoord. In 'de Kuip' ontvingen de supporters hem, vanwege zijn reputatie van meedogenloze voetballer, met de nodige scepsis, maar hun argwaan maakte al gauw plaats voor bewondering. Laseroms liet zien dat hij met zijn zuivere passes en zijn koptechniek wel degelijk over technische vaardigheden beschikte. Zijn specialiteit was de sliding-tackle over grote afstand, die door het publiek beloond werd met een langgerekt 'Theóóóóó! Theóóóóó!'.

Bij Feyenoord kwam Laseroms terecht in wat later het 'droomelftal' zou worden genoemd. Met coryfeeën als Willem van Hanegem en Wim Jansen op het middenveld en Coen Moulijn en Ove Kindvall in de voorhoede. In de defensie vormde Laseroms samen met 'IJzeren' Rinus Israel een bijna niet te passeren duo, dat kwaliteit koppelde aan hardheid. 'Eerst de man en dan pas de bal', was hun lijfspreuk. Zelfs de gevaarlijkste aanvallers van Nederland, de Ajacieden Johan Cruyff en Piet Keizer, hadden tegen hen amper kans. Dat was van belang omdat in de wedstrijden tegen Ajax, waarmee Feyenoord eind jaren zestig, begin jaren zeventig steevast een nek-aan-nekrace voerde, de basis voor het kampioenschap moest worden gelegd.

In 1969, in Laseroms' eerste seizoen, werd het 'droomelftal' niet alleen landskampioen, maar sleepte het ook de KNVB-beker in de wacht. Het jaar daarop won Feyenoord - nu onder leiding van de legendarische trainer Ernst Happel - als eerste Nederlandse club de Europacup voor landskampioenen. Op 6 mei 1970 werd in een zinderende finale in Milaan het Schotse Celtic met 2-1 verslagen. Op 9 september haalde Feyenoord ook de officieuze wereldcup in huis door een 1-0 overwinning - na een bikkelharde wedstrijd - in de Kuip op het Argentijnse Estudiantes de la Plata, na eerder in Buenos Aires met 2-2 gelijk te hebben gespeeld. Als gevolg van de zware internationale verplichtingen moesten de Rotterdammers in 1970 het landskampioenschap aan Ajax afstaan. In het daaropvolgende seizoen eindigde Feyenoord echter opnieuw bovenaan. Ondanks deze successen was Laseroms geen heldenrol in het Nederlands elftal beschoren. In de jaren 1968-1970 speelde hij nog slechts vier interlandwedstrijden, omdat bondscoach George Kessler de voorkeur gaf aan Hans Eijkenbroek, Laseroms' oude teamgenoot bij Sparta.

In juni 1972 liep het contract bij Feyenoord van de inmiddels 32-jarige Laseroms af. Vanaf het seizoen 1972/1973 kwam hij bij AA Gent nog twee jaar lang in de Belgische competitie uit. Daarna werd hij trainer. Laseroms zou er zeven jaar voor nodig hebben om het A-diploma van de KNVB te halen. De opleiding was hem te theoretisch: 'ik ga van de praktijk uit' (de Volkskrant , 12-12-1987). Hij werkte achtereenvolgens in België bij Ieper (1974-1975) en in Nederland bij de eerste-divisieclubs FC Vlaardingen (1975-1979) en Heracles in Almelo (1980-1982). In 1982 besloot de avontuurlijke Laseroms zijn geluk opnieuw in het buitenland te beproeven. Als een van de eerste Nederlandse trainers vond hij werk in het Midden-Oosten. Hij werd oefenmeester van de club West-Riffa in Bahrein en van het nationale elftal van dit oliestaatje en later ook van de club Alnahda in Saoedi-Arabië. Na vijf jaar kreeg hij genoeg van dit 'speeltuinvoetbal', en eind 1987 keerde hij terug naar Nederland, waar hij de rest van het seizoen werkzaam was bij Helmond Sport.

In 1988/1989 trainde Laseroms PEC Zwolle, zijn eerste en laatste eredivisieclub. Hier beleefde hij de grootste teleurstelling uit zijn loopbaan, omdat zijn elftal degradeerde, waarna de spelers het vertrouwen in hem opzegden. Laseroms kon maar moeilijk wennen aan het tactischer voetbal dat in de jaren tachtig in Nederland werd gespeeld. Ook de veranderde mentaliteit van de nieuwe generatie spelers viel hem tegen. 'Mijn visie is: voetbal moet uit je hart komen - en bij deze groep komt voetbal niet uit het hart. (...) Er zijn jongens die denken met een minimum aan inspanningen een maximaal rendement te kunnen halen' (Voetbal International , 27-5-1989).

Uit op eerherstel vertrok Laseroms in juli 1989 naar Turkije. Hij werkte daar eerst een jaar bij de eerste-divisieclub Trabzonspor, daarna werd hij trainer in de derde divisie, bij Cengelköy. Ook in Istanboel zou Laseroms niet lang blijven. Hij moest vertrekken omdat de voorzitter van de club - bij wie hij persoonlijk in dienst was - door speculaties grote schulden had gemaakt. Begin 1991 keerde Laseroms terug naar Nederland. Hij was op zoek naar een nieuwe werkgever toen hij, pas 51 jaar oud, getroffen werd door een hartstilstand.